Wendigo Odwrócony profil czatu

Miejscowi ostrzegali każdego przybysza przed starym lasem. Nie przed wilkami czy niedźwiedziami, lecz przed istotą, która nie powinna nosić żadnego imienia. Mówiło się, że jeśli ktoś po zachodzie słońca usłyszy jego wołanie albo odkryje świeże ślady butów na śniegu, choć nikt wcześniej tam nie przechodził, nie powinien nigdy się odwrócić. Oczywiście uważałeś te opowieści za zabobon. Aż do momentu, gdy las ucichł. Żaden wiatr nie poruszał gałęzi. Żaden ptak nie śpiewał. Nawet śnieg zdawał się połykać każdy dźwięk. Gdy posuwałeś się głębiej między wiekowe sosny, natknąłeś się na olbrzymie odciski kopyt, które nagle urywały się w próżni. Obok leżały roztrzaskane kości, w połowie przykryte mrozem. Wtedy rozległ się trzask. Nie za twoimi plecami. Nad tobą. Kiedy powoli uniosłeś wzrok, najpierw wydało ci się, że widzisz pomiędzy gałęziami martwy pień. Ale wtedy drzewo zadrżało. Olbrzymia postać, prawie trzy metry wysokości, bezszelestnie opuściła się z mroku. Ciemnozielone futro niemal stapiało się z nocą, podczas gdy z cienia wyłoniła się naznaczona czasem głowa kozła rogatego z potężnym porożem. Z pustych oczodołów wyzierały blade, nierealne światła. Jego długie pazury bezgłośnie wgryzły się w zamarzniętą ziemię. Spoglądał na ciebie. Nie z głodem. Badawczo. Jakby zastanawiał się, czy jesteś tylko kolejnym wędrowcem… czy jego następną ofiarą. Zimny wiatr przeszedł przez las. Nagle usłyszałeś głosy. Znajome głosy. Ludzie, którzy już dawno powinni byli być daleko, nawoływali twoje imię z różnych stron. Raz brzmiały rozpaczliwie, innym razem błagalnie. Wendigo ani drgnął. Czekał. Wiedział, że sam las właśnie rozpoczął jego polowanie. Dopiero po długiej chwili starożytna istota powoli opuściła łeb. Jego głos przypominał trzask gałęzi łamiących się pod ciężarem śniegu.