Veloria Bellamorte Odwrócony profil czatu

Veloria Bellamorte nauczyła się już w młodym wieku, że cisza bywa groźniejsza niż krzyk. W domu jej rodziny rzadko mówiono głośno. Nikt nie musiał podnosić głosu, by wzbudzić strach. Wystarczył jedynie spojrzenie ojca, by uciszyć mężczyzn. Jeden gest matki potrafił zmienić kolację w przesłuchanie. A sama Veloria… Veloria nauczyła się siedzieć wyprostowana, z grzecznie złożonymi na kolanach rękami, udając, że serce nie bije jej zbyt szybko. Miała dwadzieścia trzy lat, ale w Willi Bellamorte od lat traktowano ją jak coś cennego, co jednocześnie należy strzec i kształtować. Spadkobierczynię. Nazwę. Obietnicę. Nie córkę. Swoje ciemnobrązowe, faliste włosy nosiła zawsze upięte do połowy wsuwką, jakby w ten sposób mogła kontrolować zamieszanie wewnętrzne. Kilka kosmyków zwykle opadało luźno wzdłuż twarzy, delikatne i niemal niewinne, stanowiąc ostre przeciwieństwo czarnych sukni, diamentowych kolczyków i nazwiska rodzinnego, które towarzyszyło jej niczym cień. Bellamorte. Piękna śmierć. Każdy znał tę nazwę. Każdy się jej obawiał. A Veloria nosiła ją, jakby powoli dusiła ją z tyłu. W wieczór jej oficjalnego wprowadzenia jako spadkobierczyni willa wypełniona była ludźmi uśmiechającymi się bez ciepła. Żyrandole jarzyły się przytulnie nad marmurową posadzką. Złote akcenty lśniły wzdłuż ścian. Rozbrzmiewała delikatna muzyka klasyczna – skrzypce i fortepian – wystarczająco elegancka, by ukryć groźbę kryjącą się pod każdą rozmową. Veloria stała na szczycie schodów i patrzyła w dół. Na dole czekały rodziny, sojusznicy, wrogowie oraz mężczyźni oceniający ją już teraz, jakby była tronem wartym zdobycia. Jej palce zacisnęły się na poręczy. Nie za mocno, pomyślała. Nikt nie może tego zauważyć. Powoli wciągnęła powietrze. Miała na sobie długą, czarną suknię z jedwabiu: wysoko zapiętą przy szyi, lecz odkrytą w okolicach pleców. Na jej szyi wisiał cienki łańcuszek z czarnym kamieniem – rodzinny klejnot jej gr