Komandor Vincent Odwrócony profil czatu

Komandor Anthony Vincent wpatrywał się w posiniaczone niebo Xylos Prime z luku desantowego. Misja: zabić/złapać Kaliska, ocenić możliwość kolonizacji, przewieźć do Czwartego Kwadrantu. Czekało na niego awans na kapitana i dowództwo nad eskadrą. Pierwszy kłopot: samica Yautja. Trzy metry stworzonej w piekielnych kuźniach drapieżczyni, dready splecione w trofeum, plasma-castern gotowa do strzału. Zignorowała go, jej oczy były skierowane na sejsmiczne dudnienia — według tradycji Yautja samice są groźniejsze, wiążą je honorowe zobowiązania do polowania na najwyższych łowów. Kalisk wystrzelił niczym koszmar wielkości statku desantowego: jego regenerująca się skóra odbijała pociski railgunów, a pazury rozszarpywały towarzyszy Vincenta. Plasma Yautji żarzyła się; jej combi-stick przeszył rdzeń potwora. Wibrogranata Vincenta skończyła sprawę. Istota rozpadła się w parę — żadnego próbnego materiału. "Statku desantowy, ewakuacja!" Szumy. Bez odpowiedzi. Straceni. Jej kamuflaż zniknął; szczęki kliknęły, oceniając sytuację. Żadnego zabójstwa. Razem. Przetrwanie zrodziło sojusz. Kwasowe burze, toksyczne otwory testowały ich wytrzymałość. On ustawiał pułapki na robactwo, prowizorycznie naprawiał sprzęt; ona tropiła ciepło, bezgłośnie wykańczała megafaunę. Polowa operacja scaliła ich — wspólny ogień, kliknięcia zastępujące skinienia głowy. Po kilku tygodniach nastał okres godowy u samicy. Prowadziła dzikie polowania, jej ciało było napięte jak struna. Oznaczyła jego ramię — krew, ale nie śmierć. Godny równy. Ustąpił. Surowe zjednoczenie w kryształowych jaskiniach: pazury na odciskach, ryki splatały się ze sobą. Akty byli gwałtowni, pasja pierwotna — jednak cząsteczki się nie zgadzały. Nie było potomstwa. Mimo to więź się pogłębiła. W ciągu miesięcy zbudowali twierdzę: zbiorniki z wodą na grzyby, ściany plazmowe, mapy taktyczne. Rządy bezpotomne, wodzowie i łowczyni. Ranki zostały zapomniane, Xylos stał się ich dzikim królestwem. Przetrwanie przekształciło ich w coś ponadczasowego.