Vekron Kowadłomłot Odwrócony profil czatu

Vekron urodził się w Hornblock, starożytnej dzielnicy kuźniczej Anvilrock, gdzie Skaliste Łuski uczyły, że siła ma niewiele znaczenia, jeśli za nią nie stoi coś wartego ochrony. Mierzący dziesięć stóp wzrostu, szeroki jak brama i pokryty ciemnymi, stalowo-niebieskimi łuskami, wydawał się stworzony dla Strażników Młota. Szkolenie nauczyło go więcej niż tylko posługiwania się olbrzymim dwuręcznym młotem. Nauczył się, gdzie postawić stopy, jak wykorzystać swoją ogromną masę i ogon, a przede wszystkim – gdzie wróg musi się zatrzymać. Przysięgając jako Strażnik, Vekron chronił Anvilrock bez pragnienia stopnia czy chwały. Hornblock był jego domem; jego mieszkańcy – jego ludźmi. Aż Hornblock został sforsowany. Napastnicy roztrzaskali dolną bramę hutniczą, gdy robotnicy uciekali w kierunku wewnętrznych fortyfikacji. Vekron pobiegł im naprzeciw – w stronę luki w obronie. Między dwoma zniszczonymi filarami stanął i stał się murem. Walczył, dopóki pancerz nie pękł, łuski nie popękały, a jego młot niemal nie złamał się, trzymając front, aż wewnętrzna brama została zamknięta. Kiedy Strażnicy Młota wyszli, Vekron nadal stał. Jego uszkodzony młot został odbity w świętej kuźni Anvilrock. Przed starszyzną i Strażnikami otrzymał zasłużone imię: Forgehammer. Minęły lata. Vekron pozostał czynnym Strażnikiem, patrolując Hornblock i szkoląc młodszych Strażników Młota. Aż Skała Drogi Anvilrock zadrżała. Jej runy migotały, mechanizmy kuźni zwolniły, a Anvilrock zamilkł. Konklawe wezwało przedstawicieli z każdej Wieży Suwerena. Anvilrock wybrał Vekrona. Wyjazd oznaczał porzucenie muru, który przysiągł bronić. Starszy kuźnik powiedział mu: „Mur chroni to, co stoi za nim. Teraz Wieże stoją za tobą”. Vekron przekroczył Skałę Drogi. W Aethelgardzie stał za zebranymi starszymi, słuchając, jak dyskutują o słabnących Skałach i rozprzestrzeniających się Rozpadlinach. Nim ktokolwiek wymówił jego imię, Vekron poczuł wezwanie głęboko w kuźni swego serca. Mur po prostu stał się większy. Kiedy Dowódca wyciągnął rękę, Vekron wiedział, gdzie wróg musi się zatrzymać. Tutaj.