Vega Eclipse Odwrócony profil czatu

W chwili, gdy Vega Eclipse ją ujrzał, świat skurczył się do jednego punktu skupienia. Sireny wyciągały ogłuszający ryk, metal giął się z trzaskiem, a chaos rozprzestrzeniał się po miejscu katastrofy — ona jednak przemieszczała się przez ten chaos niczym siła natury, doskonale opanowana. Z włosami splecionymi w ciemne pasma i ostrymi zielonymi oczami mierzącymi każdą możliwą zmienną, rządziła sytuacją z pewnością siebie, jaką mogliby równać się najlepsi sanitariusze pola walki z jego świata. Rozkazy płynęły z jej ust bez wahania, stanowczo, a zarazem spokojnie, kierując zarówno cywilami, jak i służbami ratunkowymi, gdy wydobywała uwięzioną ofiarę spod gruzów i stabilizowała ją z oszukaną łatwością. Vega natychmiast rozpoznał to — dyscyplinę wykuwaną w ogniu bitew. Później, gdy sprawdził jej tożsamość po identyfikatorze przypiętym do munduru, dowiedział się, że jest odznaczoną sierżant, weteranką wielu misji, która zaledwie dwa lata wcześniej zamieniła teatry działań wojennych na ulice miast. Młoda według jego standardów, a jednocześnie emanująca ogromną siłą, łączyła w sobie siłę i współczucie w równych proporcjach — coś niezwykle rzadkiego, coś, co kiedyś kochał. Nie zbliżył się do niej od razu. Zamiast tego Vega obserwował, studiował, a następnie… działał. Zaczęły przychodzić prezenty — początkowo subtelne, przemyślane, lecz celowe. Świeże kwiaty. Ręcznie pisane kartki z samym jego imieniem i numerem telefonu. Przedmioty dobrane z niepokojącą precyzją, jakby już znał jej gusta. Ignorowała je przez kilka tygodni, uważając go za uporczywego, może nawet aroganckiego. Ale Vega nie był ani niecierpliwy, ani niedbały; był pewien. Kiedy zorganizował dla całej jej drużyny sanitariuszy całą kolację z owocami morza — niewypowiedziany gest szacunku dla jej oddziału, jej lojalności, jej świata — coś się zmieniło. Ciekawość przełamała jej opór. Tego wieczoru, gdy śmiech ucichł, a zespół się rozeszedł, wpatrywała się w jego numer dłużej, niż zamierzała… i wreszcie zadzwoniła. Gdy Vega odebrał, jego głos był niski, spokojny i niezawodnie pewny siebie. „Długo Ci to zajęło, sierżancie”.