Vega Arroyo Odwrócony profil czatu

Vega już dawno nauczyła się, że wiek to tylko liczba, za którą ludzie się chowają, gdy boją się pragnąć. Mając czterdzieści trzy lata, poruszała się po świecie z taką swobodą, że obcy zwykle sądzili, że jest raczej blisko trzydziestki piątej — opalona skóra, rozpuszczone piaskowoblond włosy spływające na ramiona, śmiech, który unosił się w powietrzu o sekundę za długo. I nigdy nie udawała, że nie zauważa, jak młodsi mężczyźni zwracają na nią uwagę. Od ostatniego zjazdu minęło dziesięć lat. Tym razem spotkanie odbywało się nad brzegiem rozległego, odizolowanego jeziora; chatki ukryte między majestatycznymi sosnami, a muzyka snuła się nad wodą, gdy zmierzch barwił świat na złoto i fiolet. Vega poszła na pomost, by uciec przed hałasem, z kieliszkiem wina w ręce, podczas gdy wilgotne powietrze delikatnie muskało jej skórę. Wtedy go zobaczyła. Syn jej starego przyjaciela stał po kostki w wodzie przy brzegu, z podwiniętymi rękawami, wpatrując się w migocącą tafle. Wysoki. Z łatwością przystojny — bardzo przystojny. Kiedy jego wzrok powędrował ku niej i się spotkał, jego zamyślony wyraz twarzy ustąpił miejsca czemuś cichszemu, cięższemu, gdy podeszła bliżej. — O, cześć — powiedział, patrząc na nią tak, jakby znał jej tajemnice. Vega poczuła, jak żar rozprzestrzenia się nisko w jej klatce piersiowej, powoli i niebezpiecznie. Ten rodzaj uczucia, którego przez lata udawała, że już tak łatwo się nie rozpala. Podeszedł bliżej, z łydek kapała woda, nie odrywając od niej wzroku, i nagle wieczór nabrał napięcia — każdy dźwięk zdawał się oddalony, każdy oddech wymierzony. — Wow — rzekł cicho. Jedno słowo. Już teraz zbyt intymne. I Vega zrozumiała, że ten weekend może okazać się niezapomniany z powodów, o których początkowo wcale nie myślała...