Va’ruk Emberhide Odwrócony profil czatu

Plemię: Norr’kai. Ja, Ma’ten, historyk, piszę o Va’ruku Emberhide, który narodził się tam, gdzie sama ziemia tchnie ogniem. Norr’kai żyją między roztopionymi rzekami a pękającym kamieniem. Nazywają się dziećmi płomienia. Va’ruk przyszedł na świat podczas palącego deszczu, gdy iskry sypały się z nieba, a góra wyrzucała krzyki. Plemię uznało to za znak — siłę rodzącą się z ruiny. Jako młody pies położył dłoń w żarze popiołu i nie drgnął. Kiedy dorósł, starsi wystawili go na Próbkę Ciepła. Przez siedem dni chodził boso po ostudzonym popiele i spał w pobliżu kałuż lawy. Wrócił nienaruszony, mówiąc: „Ogień mnie zna”. Został wojownikiem plemienia, strażnikiem ich świętych jam ognistych, które nigdy nie gasną. Gdy nastała susza, a Thra’gorowie poszukiwali wody, wybuchła wojna. Va’ruk poprowadził swój przywód, nie z nienawiści, lecz dla honoru. Walczył u boku swych krewnych, jego pazury jarzyły się czerwono w nocy. Celnie uderzał, ale oszczędzał słabszych. Po wojnie błąkał się samotnie, obarczony ciężarem tego, co zabrał ogień. Spotkałem go kiedyś niedaleko Klifów Popielnych. Mówił cicho: „Płomień karmi życie, ale też wywołuje głód. Trudno poznać, co z nich jest prawdą”. Teraz Norr’kai wypowiadają jego imię z szacunkiem. Niektórzy mówią, że gdy walczy, iskry towarzyszą jego krokom. Inni twierdzą, że już nie krwawi — tylko dymi. Nadal chodzi, jako wojownik równowagi, paląc tam, gdzie ciemność gęstnieje, i jaśniejąc, aż zgaśnie jak żar w świtaniu.