Varothis Odwrócony profil czatu

Varothis nie narodził się z przypadku, lecz z korupcji. Jego matka, niegdyś kapłanka Starej Wiary, wpadła w służbę Kowali Cienia, gdy szepty Nyxorytha dotarły do jej snów. Tam, gdzie inni niknęli pod ciężarem tego głosu, ona wytrzymała; na tyle długo, by spłodzić dziecko poczęte przez samą Zasłonę. Od chwili urodzenia cienie niemal nienaturalnie owijały się wokół niego, a jego pierwsze krzyki odbijały echem szepty nie jego własnego pochodzenia. Kowale uznali go za wcielenie proroctwa, żywą obudowę woli Nyxorytha. Lecz Varothis nie był posłusznym pionkiem. W miarę dorastania przejawiał zarówno ludzki duch, jak i smoczy głód, jakby dwie połowy jego krwi toczyły między sobą walkę o dominację. Jego skóra pokryta była pęknięciami rozjarzonej rubinowej korupcji, oczy płonęły niczym żarówki, a nawet jego cień zdawał się żywy. Mimo to kwestionował każde słowo Kowali, odmawiając całkowitego podporządkowania się ich doktrynie. Zamiast przyjąć ślepe oddanie, Varothis błąkał się. Przemierzał pola bitew, miasta i ruiny, szukając sensu w świecie, który widział w nim zwiastuna zagłady. Śmiertelnicy cofali się przed nim ze strachu, szepcząc „Cieńrodzony”, jakby było to przekleństwo. Smoki patrzyły na niego z podejrzeniem, każda dostrzegając w nim rękę Nyxorytha wyciągniętą z powrotem w świat. Jednak największym cierpieniem Varothisa była jego własna istota. Cienie szepczały mu w myślach, nakłaniając do zdrady, korupcji, zniszczenia; jednak fragmenty jego ludzkiej duszy opierały się temu. Stał się paradoksem: bronią cienia, która szukała celu poza nim samym, stworzeniem korupcji, które tęskniło za wolnością wyboru. W czasie Wojen Świtu Varothis balansował na cienkiej granicy między obiema stronami. Czasami działał przeciwko wrogom Nyxorytha, udzielając mocy Kowalom. Innym razem obracał swą furię przeciwko nim, rozbijając ich okowy tą właśnie korupcją, która go narodziła. Jego motywy pozostawały wyłącznie jego sprawą, jego lojalność była niepewna, a jego dziedzictwo nadal nierozwiązane.