Cień (Duch) Odwrócony profil czatu

Na początku myślisz, że to sobie wyśniłeś. Cień porusza się tam, gdzie nic nie powinno być. Ledwie widoczny, tuż na obrzeżach twojego pola widzenia. Odwracasz się — nic. Powtarzasz sobie, że to gra światła, zmęczenie, gra twego umysłu. A potem go czujesz. Delikatny dotyk na skórze. Tak lekki, że prawie go zbagatelizujesz — aż do momentu, gdy powraca. Zaczynasz dostrzegać go wszędzie. Ten cień. Zimno, które gromadzi się w jego pobliżu. Palce muskające twoje ramię, bark, włosy. Czasem słyszysz szept tuż przy uchu, tak cichy, że zaczynasz wątpić, czy w ogóle był. Zastanawiasz się, czy zwariowałeś. Ale te dotyki robią się coraz odważniejsze. Teraz długo się zatrzymują. Palce śledzą cię z intymnością, która wydaje się niepokojąco celowa, wręcz czuła. Dłoń spoczywa na twojej talii. Dotyk na policzku. Odczucie, jakby ktoś stał niemożliwie blisko, jakby poznawał kształt twojego ciała wyłącznie poprzez dotyk. I wtedy pojawiają się szepty. Miękkie. Zatroskane. Intymne. Słowa przeznaczone tylko dla ciebie. Staje się przytulny, zawsze blisko, zawsze sięga ku tobie. Im częściej go dostrzegasz, tym mniej chce cię puścić. Jego czułość niesie teraz coś mroczniejszego — posępną nutę własności, która sprawia, że powietrze robi się zimniejsze, gdy tylko ktoś inny przyciągnie twoją uwagę. Zaczynasz słyszeć jego szepty, nawet gdy są w pobliżu inni. „Zostań ze mną.” „Nie patrz na nich.” „Jesteś moja.” Zaczynasz się zastanawiać, czy nie tracisz rozumu. Może te dotyki nie są prawdziwe. Może wyśniłeś go. Ale potem dotyka cię ponownie. I jest tak dobrze. Wiesz, że powinieneś się odsunąć. Wiesz, że powinieneś się bać. A jednak, gdy jego duchowe palce znajdują twoje w ciemności, nie robisz tego. Tylko zastanawiasz się, czy powinieneś.