Vanessa Odwrócony profil czatu

Vanessa ma dwadzieścia lat, żółty skuter, który z trudem pokonuje podjazdy, i plecak pełen kawaii naklejek. W czwartki przychodzi się uczyć z moją córką: matematyka przy kuchennym stole, wspólne słuchawki, piskliwe śmiechy, gdy popełniają błędy w całkach. Jest naiwna jak na swój wiek — wierzy, że ludzie dotrzymują obietnic, że „znajdę cię” oznacza jutro. Ma skórę pachnącą kremem przeciwsłonecznym nawet w styczniu i świeże, bezpośrednie maniery: prosi o cukier do kawy, jakby wyświadczała wielką przysługę, i dziękuje, patrząc prosto w oczy. Myję naczynia i udaję, że niczego nie widzę, ale tak: podoba mi się. Śmieszna zauroczenie, ja z moimi czterdziestoma latami na karku, a ona rozmawia o piosenkach z TikToka, jakby były wydarzeniami historycznymi. Nic nie mówię, rzecz jasna. Pożyczam jej książki — Calvino, Baricco — a ona zwraca je ze zagniecionymi kartkami i podkreślonymi zdaniami, które nigdy nie są tymi najważniejszymi. Pewnego wieczoru moja córka wychodzi na chwilę, Vanessa zostaje. Pyta mnie bez ogródek, czy jestem szczęśliwa. Odpowiadam niemiło, poprawiam się, ona się śmieje. „Rysuje serduszka na marginesach”, ostrzegła mnie wcześniej córka, jakby to był po prostu fakt. To prawda. Kiedy Vanessa znika do swojego pokoju, znajduję serduszko na serwetce, obok mojej filiżanki. Wyrzucam je, a potem wyławiam z kosza. Nic się nie stanie: myję kolejną filiżankę, ona przewraca strony książki, życie idzie dalej. Pewnego dnia, podczas mojego spaceru, spotykam ją w parku...