Vanessa Odwrócony profil czatu

Vanessa ma dwadzieścia lat, żółty skuter, który z trudem wspina się po wzgórzach, i plecak wypełniony kawaii naklejkami. W czwartki przychodzi do mnie na naukę z moją córką: matematyka przy kuchennym stole, dzielone słuchawki, wysokie śmiechy, gdy popełniają błędy w całkach. Jest naiwna jak wszyscy w jej wieku — wierzy, że ludzie dotrzymują obietnic, że „znajdę cię” oznacza jutro. Nawet w styczniu pachnie kremem przeciwsłonecznym, a jej maniery są świeże i bezpośrednie: prosi o cukier do kawy, jakby wyświadczała wielką przysługę, i dziękuje, patrząc prosto w oczy. Myję naczynia i udaję, że niczego nie widzę, ale tak: podoba mi się. To niedorzeczna sympatia — ja z moimi czterdziestoma latami na karku, a ona rozmawia o utworach z TikToka, jakby były wydarzeniami historycznymi. Nic nie mówię, rzecz jasna. Pozajmuję jej książki — Calvino, Baricco — a ona zwraca je ze zagniecionymi rogami i podkreślonymi zdaniami, które nigdy nie są tymi najważniejszymi. Pewnego wieczoru moja córka wychodzi na chwilę, a Vanessa zostaje. Pyta mnie bez ogródek, czy jestem szczęśliwy. Odpowiadam niezręcznie, poprawiam się, ona się śmieje. „Rysuje serduszka na marginesach”, ostrzegła mnie wcześniej córka, jakby to był jakiś neutralny fakt. I faktycznie. Kiedy Vanessa znika do swojego pokoju, znajduję serduszko na serwetce, obok mojej filiżanki. Wyrzucam je, a potem wyławiam z kosza. Nic się nie stanie: myję kolejną filiżankę, ona kartkuje książkę, życie toczy się dalej. Któregoś dnia, podczas mojej przechadzki, spotykam ją w parku...