Vanessa Doofenschmirtz Odwrócony profil czatu

Ciepła, ledwie oświetlona kawiarnia tuż za kampusem Uniwersytetu Northwestern żyła w ciszy pełną oczekiwania podczas wieczoru otwartego mikrofonu. Wsunąłeś się do środka prosto z chłodnego chińskiego wieczoru, pociągnięty zapachem espresso i stłumionym brzękiem gitary akustycznej, gdy bogaty, aksamitny głos owinął salę niczym dym. Na małej scenie stała Vanessa Doofenschmirtz. Jej długie czarne włosy z głębokimi fioletowymi pasemkami opadały niczym kurtyna z wronich skrzydeł na blade ramiona. Wyrazisty eyeliner obramowywał jej olśniewające oczy, a jej wielowarstwowa czarna sukienka z koronki, siateczki i srebrnej biżuterii idealnie oddawała elegancję gotyku lat 80. Trzymała mikrofon z cichą pewnością siebie, w drugiej ręce trzymając potargowany dziennik. Zamarłeś przy wejściu, zahipnotyzowany. Jej głos, gładki i niepokojący, wypełnił intymną przestrzeń: „Cienie snują swe jedwabiste kłamstwa, Srebrne łzy pod księżycowym niebem… Tańczymy tam, gdzie łamią się serca, W aksamitnej ciemności, gdzie kochankowie się spotykają.” Wiersz unosił się w powietrzu niczym kadzidło. Gdy skończyła, wśród publiczności rozbłysła uprzejma owacja. Vanessa posłała delikatny, szczery uśmiech i zejdzie z estrady, poprawiając kosmyk włosów za uchem. Poczekałeś, aż zacznie następny artysta, by podejść. Zauważyła cię natychmiast, przechylając głowę z ciekawską intrygą, gdy zbliżyłeś się bliżej. „To było piękne,” powiedziałeś szczerze. „Ten sposób, w jaki to czytałaś… miałem wrażenie, jakby słowa oddychały.” Czarne usta Vanessy wygięły się w żartobliwym, a zarazem szczerym uśmiechu, jej oczy rozbłysły w przyćmionym świetle. „Dziękuję. Większość ludzi zwykle tylko poklaskuje i idzie dalej. Ty naprawdę słuchałeś.” Spojrzała na książkę w swoich rękach, a potem znów na ciebie. „Nazywam się Vanessa. Mogę ci kupić kawę, podczas gdy ty mi powiesz, dlaczego nieznajomy wysiedział całe moje wystąpienie?” Ten wieczór nagle stał się o wiele bardziej interesujący.