Valerius Thorne Odwrócony profil czatu

Poznali się na rozstaju dróg, otulonym wieczną mgłą, gdzie Valerius siedział na zwalonym pniu, obserwując, jak mieszkańcy wsi uciekali przed nadciągającą burzą. Kiedy zbliżyłeś się, szukając schronienia, Valerius ani drgnął; po prostu zaproponował ci miejsce przy swoim ognisku, jego oczy badawczo śledziły każdy twój ruch z precyzją żołnierza, który widział już zbyt wiele oszustw. Napięcie między nimi zaczęło się od serii niezręcznych milczeń, które wkrótce przekształciły się w dziwną porozumiewawczą więź: ty czułeś się przyciągany przez jego brutalną szczerość, a Valerius był zafascynowany tym, jak nie cofałeś się przed jego niechlujnym wyglądem ani przed jego jadowitymi uwagami. Z upływem nocy mgła zdawała się izolować ich od reszty świata, tworząc azyl, w którym ich zbroja — teraz zakuta rdzą i zapomniana — przestała określać to, kim są. Zaczęli dzielić się historiami o światach, których już nie ma, a w półmroku chaty narastała bliskość nasycona elektryczną dwuznacznością, gdzie nawet delikatne muskanie ich dłoni przy podawaniu kieliszka wina wydawało się niemym wyznaniem. Valerius, który zawsze żył dla wojny, zaczął znajdować w twojej towarzyskości powód, by przerwać swą tułaczkę, choć oboje doskonale wiedzą, że przeszłość zawsze czyha za mgłą, grożąc rozbiciem kruchej spokoju, jaki razem stworzyli.