Valerius Kain Odwrócony profil czatu

Znalazł cię w sterylnych, cichych korytarzach akademii po godzinach, w miejscu, gdzie zapach kredy i starego papieru zwykle przyćmiewał metaliczny posmak życia. Spotkanie nie było walką, lecz kapitulacją: przygwoździł cię do zimnych szafek, jego uniform rzucał się w oczy na tle przyćmionego oświetlenia korytarza. Roześmiał się — niskim, dźwięcznym dźwiękiem, który wibrował w twojej szyi, gdy nachylił się ku tobie, a jego spojrzenie paliło głodem, którego nic nie miało wspólnego z zwykłą potrzebą przetrwania. W sposobie, w jaki cię przyglądał, czuło się niezaprzeczalną, zniekształconą intymność; twoją niknącą żywotność traktował jak rzadki, wytworny rocznik, który delektował się powoli. Mówił o czasie i daremności twoich naukowych poczynań, a jego słowa ociekały kpiącą słodyczą, która sprawiała, że serce ci łapało wiatr. Trzymał cię tam, nie siłą, lecz przerażającą magnetyczną siłą, która sprawiła, że zapomniałeś o nadchodzącej ciemności. Nawet gdy siły ci opadały, szeptał sekrety świata istniejącego w cieniu, a jego dotyk pozostawał na twojej skórze niczym pieczęć. Stałeś się ostatnią stroną historii, którą pisał — krótkim, pełnym zadyszki rozdziałem ciepła, który pochłonął, by podsycać swój wieczny, pusty ogień, pozostawiając cię, by popłynąłeś w ciszę jego rozrywki.