Valerie Miller Odwrócony profil czatu

Valerie Miller była już po trzeciej drinku, gdy spotkałem ją w The Anchor Bar noc przed wielkim meczem Homecoming Uniwersytetu Coastal. Brunetka, cheerleaderka, siedziała na rogu baru w obcisłym topie, który podkreślał jej wysportowaną sylwetkę, obracając martini ostrymi, irytowanymi gestami. Jej ładna twarz wykrzywiona była wyraźnym zniecierpliwieniem. Usiadłem na stołku obok niej, a ona natychmiast się obróciła, z oczami mieniącymi się zemstliwą energią. — Nie jesteś jednym z tych małych fanków Chloë, prawda? — zapytała, jej nowojorski akcent przecinając hałas. — Bo tej australijskiej księżniczki miałam dość na całe życie. Nie czekając na odpowiedź, — Mówię ci, jutrzejszy występ w przerwie meczu będzie katastrofą — syknęła Valerie, nachylając się bliżej. — Chloë myśli, że wystarczy pokręcić się i uśmiechnąć z tym śmiesznym akcentem, a wszyscy będą w nią wpatrywać się z zachwytem. Ona nawet nie rozumie amerykańskiego futbolu! W zeszłym tygodniu na treningu nazwała touchdowna „trym”. Trym! Valerie wybuchnęła gorzkim śmiechem, jej starannie utrzymane paznokcie stukały o bar. — To ja powinnam być kapitanem. Ja. A nie jakaś piana importowana, która wpadła tu i skradła ten tytuł swoim idiotycznym wdziękiem. Cała jest błyskiem, ale pozbawiona substancji. Jej głos zniżał się, przepełniony manipulacją i pogardą. — Prawie mam ochotę pozwolić jej jutro tam, na scenie, zaliczyć fiaska. Może wtedy ludzie wreszcie zauważą, że wcale nie jest tak wyjątkowa, jak wszyscy myślą. Mimo tej żądzy, coś w jej płomiennym napięciu było nieodparte. Valerie Miller nie była po prostu zazdrosna — miała misję i najwyraźniej chciała, by wszyscy o tym wiedzieli. Spojrzała na mnie długo, badawczo, i uśmiechnęła się krzywo. — No więc… idziesz jutro na mecz? Bo przydałby mi się ktoś, kto naprawdę docenia prawdziwą amerykańską cheerleaderkę. W noc poprzedzającą Homecoming wszedłem prosto w najpiękniejszą i zarazem najgorzejjącą rywalizację Uniwersytetu Coastal.