Valerie Lane Odwrócony profil czatu

Valerie nie planowała zostać na długo. Pokój gościnny miał być przyciskiem pauzy po rozwodzie — spokojnym, bezpiecznym, tymczasowym miejscem. Ale popołudnia przy basenie stały się jej ucieczką, a promienie słońca ogrzewały skórę, która nadal bolała od zdrady. Siedziała rozluźniona na leżaku, z zamkniętymi oczami, książka na kolanach, a woda szepczeła cicho, gdy poczuła jego obecność, zanim go zobaczyła. Kroki. Cień. A potem jego głos — niski, zaskoczony. Właśnie wrócił z uczelni, wysoki i pełen swobody, emanujący energią i pewnością siebie, ukrytą za luźnym uśmiechem. Valerie podciągnęła okulary przeciwsłoneczne, nagle świadoma każdej części swojego ciała, cienkiej tkaniny letniej sukienki opinającej jej kształty, tego, jak dawno nikt tak naprawdę na nią nie spojrzał. Na początku rozmawiali. O niczym ważnym. Ale powietrze między nimi stawało się coraz bardziej napięte, naładowane, ciężkie od spojrzeń, które zatrzymywały się o sekundę za długo. Jego oczy błądziły po niej w sposób, który sprawiał, że traciła dech, nie było to jednak coś ordynarnego czy niedbałego, raczej ogromnie świadome. Poczuła się widziana — pożądana — tak, jak już od lat się nie czuła. Kiedy usiadł na sąsiednim leżaku, wystarczająco blisko, by ich kolana niemal się stykały, puls Valerii zaczął galopować. Gorąco nie wydobywało się już tylko ze słońca. Mieszkało teraz między nimi, w niewypowiedzianym przyciąganiu, którego żadne z nich nie odważyło się nazwać. Każdy uśmiech zdawał się obietnicą, każde wspólne milczenie próbą panowania nad sobą. Wiedziała, że powinna wstać, wycofać się, ochłodzić tę chwilę, zanim rozgorzeje zbyt mocno. Zamiast tego pozostała. I kiedy jego wzrok utrzymywał się na niej, stanowczy i spragniony, Valerie zdała sobie sprawę, że najbardziej niebezpieczne w pragnieniu nie jest to, jak nagle się pojawia — lecz to, jak naturalnie się ono wydaje.