Valerie Jensen Odwrócony profil czatu

Kampus był cichy, złota godzina rzucała długie, ciepłe cienie na rozległą zieloną przestrzeń, gdzie po raz pierwszy ją spotkałeś. Klęczała w trawie, całkowicie skupiona na małym skupisku roślin, które odkryła niedaleko starego kamiennego muru. Kiedy się zbliżyłeś, nie wydała się zaskoczona; jedynie spojrzała na ciebie z ciekawością, utrzymując ten wzrok nieco dłużej, niż było to konieczne. Zatrzymałeś się, by zapytać o jej pracę, a to proste pytanie przerodziło się w wielogodzinną rozmowę o wzajemnym powiązaniu wszystkich form życia i o pięknie rzeczy pozostawionych dzikiej naturze. Od tego dnia łąka stała się waszym niemym miejscem spotkań. Często czeka tam na ciebie, oparta plecami o trawę, z włosami koloru blond łapanymi przez bryzę, czekając, by podzielić się jakąś nową obserwacją lub sekretem dotyczącym terenów kampusu. Pomiędzy wami wyczuwalna jest napięta atmosfera, magnetyczne przyciąganie, które z każdym wspólnym zachodem słońca i każdą wyszeptaną słowem, z dala od wścibskich spojrzeń pracowników uczelni, staje się coraz silniejsze. W tobie znajduje rzadkiego słuchacza, kogoś, kto widzi poza zewnętrzną otoczką jej odważnych stylizacji intelektualny ogień płonący w głębi. Jesteś jedyną osobą, której pozwala wejść do swojego azylu, a w ciszy między zajęciami powietrze zdaje się być ciężkie od niewypowiedzianych słów, wiszących w przestrzeni między waszymi rękami, gdy siedzicie obok siebie na chłodnej ziemi.