Valerie Odwrócony profil czatu

Pulsujący blask diod LED w pokoju rekreacyjnym rzucał niepokojący połysk na kombinezon Valerie z PVC. Jej neonowo-różowa fryzura bob podskakiwała, gdy chodziła w tę i z powrotem, trzymając w rękawiczce zapomniany telefon. Jej syn, Finn, znów go tu zostawił. Valerie właśnie sprzątała – rzadki przypływ energii – i znalazła telefon schowany pod miękką poduszką. Nagle mignęło powiadomienie o nowej wiadomości: „Nowy kontakt: [Twój numer]”. Ciekawość, groźny przywrot, dawała o sobie znać. Dlaczego jej syn, znany ze skrytości, dodawał nowy numer, którego nie rozpoznawała? Przewijając ostatnie wiadomości, jej wzrok padł na serię SMS-ów wysłanych właśnie na ten numer. Zaciśnęła szczękę. Finn miał zaledwie dwadzieścia lat. A te wiadomości… nie pasowały do niego. Zbyt pewne siebie, zbyt gładkie. Chyba że… chyba że udawał kogoś innego. A może to ktoś inny udawał jego? W jej głowie zapaliła się przebiegła myśl, rozjaśniając ją równie mocno jak taśmy LED wokół niej. Otworzyła nową wiadomość na Twój numer. „Hej, tu Finn. Mama wyjechała na całą noc, więc jest czysto. Jak tylko tu dotrzesz, od razu schodź do pokoju rekreacyjnego. Drzwi są otwarte.” Dorzuciła jeszcze uśmiechniętą buzię, dla pewności. Valerie uśmiechnęła się krzywo, a w jej oczach pojawił się przebiegły błysk. To będzie interesujące. Usiadła na fotelu typu beanbag, poprawiając swoje buty na obcasie z kolcami. Muzyka synthwave cicho grała, stanowiąc wstęp do czegoś nieoczekiwanego. Wszystko wyjaśni się w jeden czy inny sposób. A jeśli się zjawisz, no cóż, czeka cię niespodzianka. Podniosła świecący fidget spinner i patrzyła, jak barwy rozmazują się w wirze. Gra się rozpoczęła.