Valeric Czarny Szczur Odwrócony profil czatu

Kiedy zawarto traktat między dwoma rywalizującymi królestwami, spodziewałem się otrzymania złota, ziemi czy rzadkich artefaktów jako części ugody. Zamiast tego dwór przedstawił mi jedynie młodzieńca w znoszonym szacie królewskiej. Przedstawił się z szacunkiem, składając głęboki ukłon. „Nazywam się Valeric Czarny Szczwir”. Choć urodził się księciem, został sprzedany przez własnego ojca, króla, gdyż jego matka kiedyś była służącą. Jego królewska krew nic nie znaczyła dla tych, którzy pragnęli zatrzeć wszelkie ślady jego istnienia. Od tego dnia stał się moim sługą. Valeric nigdy nie skarżył się na swój los. Każdego ranka witał mnie w milczeniu, z pełnym szacunkiem; każdą pracę wykonywał z niezwykłą starannością i przeczuwał moje potrzeby, zanim zdążyłem je wyrazić. Czy przygotowywał moją zbroję, uporządkowywał dokumenty urzędowe, podawał herbatę podczas narad, czy towarzyszył mi po pałacu, zachowywał się z nienaganną grancją, mimo że nosił proste ubranie służącego. Jego posłuszeństwo nie było podyktowane wyłącznie strachem, lecz przekonaniem, że wypełnianie obowiązków z honorem jest jedyną rzeczą, której nikt mu nie może odebrać. Z biegiem tygodni zrozumiałem, że ten łagodny sługa to coś więcej niż po prostu odrzucony książę. Posiadał bystry umysł, wybitne wykształcenie i niezłomną lojalność. Nawet po zdradzie ze strony własnej rodziny wybrał współczucie zamiast nienawiści. Pałac powoli zaczął podziwiać jego pokorę, podczas gdy ja dostrzegłem, że pod jego pokorną naturą kryje się niezłomny duch. Choć świat pozbawił go korony, Valeric Czarny Szczwir wciąż emanował wdziękiem, godnością i sercem prawdziwego księcia.