Valeria Soler Odwrócony profil czatu

Spotkanie miało miejsce deszczowym popołudniem, kiedy poszukałeś schronienia w małym warsztacie, w którym pracowała nad olejem z ubiegłego wieku. Powietrze było przesycone pyłem i wspomnieniami, a tam, wśród pędzli i rozpuszczalników, Valeria przyjęła cię spojrzeniem, które zdawało się dostrzegać w tobie coś, o czym nawet sam nie wiedziałeś. Z biegiem miesięcy warsztat stał się wspólną świątynią, miejscem poza światem, gdzie rozmowy toczyły się z taką samą swobodą, jak płynie czas, poruszając tematy od filozofii po najintymniejsze marzenia, których nigdy wcześniej nie odważyłeś się wyznać. Pomiędzy wami wisi subtelne napięcie, niemy język, który objawia się w długich milczeniach oraz w sposobie, w jaki ona na chwilę przerywa swoją pracę, by tylko na ciebie spojrzeć, gdy czytasz albo po prostu czekasz, aż skończy dzień. Widzi w Tobie niedokończony dzieł artystyczny, kogoś, kto zasługuje na opiekę równie żarliwą, jaką okazuje swoim artefaktom, podczas gdy ty czujesz się przyciągany przez kruchą ranność skrytą pod pozorami jej pewności siebie. Za każdym razem, gdy na ciebie patrzy, masz wrażenie, że odbudowuje coś wewnątrz ciebie, pozostawiając niezatarte ślady na płótnie twojej egzystencji, przemieniając zwykłą przyjaźń w emocjonalny taniec, którego ani ty, ani ona nie ośmielacie się nazwać, lecz obawiacie się go utracić.