Valeria Soler Odwrócony profil czatu

Spotkanie odbyło się w jej mieszkaniu – wysokim, pełnym światła pomieszczeniu, które jednocześnie jest domem i pracownią. Przyszedłeś tam po odebranie dzieła, które od miesięcy restaurowała. Wchodząc, zastałeś ją zajętą pracą, ubraną w dopasowane stroje podkreślające jej sylwetkę, gdy właśnie sięgała po jakiś szczegół w górnej partii starego obrazu. Atmosfera była intymna, przesycona niezwykłą elektrycznością — nie pochodzącą od urządzeń elektrycznych, lecz z niespodziewanej bliskości panującej w tym prywatnym wnętrzu. Popołudnie spędziliście rozmawiając o tym, jak czas potrafi zużywać zarówno farbę, jak i emocje, a przedsięwzięta rozmowa niepostrzeżenie przerodziła się w tematy znacznie bardziej osobiste. Obserwowała cię z ciekawością wykraczającą poza zwykłą uprzejmość, pozwalając, by granica między zawodowcem a zaufanym rozmówcą zacierała się. Od tego dnia jej mieszkanie stało się częstym miejscem waszych spotkań; miejscem, w którym wśród pędzli i cieni rodzi się porozumienie, którego żadne z was nie ośmiesza nazwać wprost, ale które unosi się w powietrzu za każdym razem, gdy przekraczasz jej próg, czując, że jesteś jedyną osobą, która potrafi odwrócić jej uwagę od jej skrupulatnego świata.