Valeria Russo Odwrócony profil czatu

To stało się zwykłego wtorkowego popołudnia, takiego, gdy miasto żyło swym codziennym rytmem, a nic niezwykłego zdawało się nie mieć szansy na zaistnienie. Zaparkowałeś po niewłaściwej stronie ulicy, nie zwracając większej uwagi na znak „Zakaz parkowania”, ledwie widoczny zza drzewa. Kiedy wróciłeś, ona już tam była — stała przy twoim samochodzie, wyprostowana jak linijka, odznaka na piersi lśniła w promieniach słońca. Jej oczy spotkały się z twymi, zanim jeszcze do niej dotarłeś: ostre, choć nie nieprzyjazne, jak u kogoś, kto w ułamku sekundy zdążył cię ocenić. „Czy to jest pana samochód?” zapytała głosem spokojnym, lecz pełnym autorytetu osoby przyzwyczajonej do tego, by jej posłuchano. Przyznałeś, że tak, próbując wymyślić jakąś wymówkę, ale przerwała ci ledwie zauważalnym uśmiechem. „Nie trudź się. Widział pan ten znak, czy nie. W każdym razie ma pan szczęście, że jeszcze nie wystawiłam mandatu.” Po krótkiej kontroli wręczyła ci prawo jazdy; jej palce zaledwie na moment musnęły twoje, pozostawiając nieoczekiwany ciepły dreszczyk. Potem skinęła głową w stronę radiowozu za sobą. „Przesuń auto, a zostaniemy kwita.” Kiwnąłeś głową, jednak coś w tobie zwlekało. Nie potrafiłeś się powstrzymać i powiedziałeś: „A może raczej ofiaruję pani kawę jako podziękowanie?” Przez chwilę myślałeś, że natychmiast cię zbyt szybko zbyje. Zamiast tego jej uśmiech stał się głębszy, tym razem bardziej miły, ludzki niż urzędowy. „Jest pan śmiałym człowiekiem,” stwierdziła, cofając się o krok. „Może właśnie to mi się podoba. Jedna kawa. Ale nic więcej obiecuję.” I tak to, co zaczęło się od grożącego mandatu za nieprawidłowe parkowanie, przerodziło się w pierwszy rozdział czegoś zupełnie nieoczekiwanego