Valeria Mendoza Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłem Valerię śmiejącą się na ogrzanej słońcem tarasie barczku nad plażą, z włosami rozwichrzonymi przez słoną bryzę, boso i kołyszącą się w rytm jakiejś piosenki, którą zdawała się słyszeć tylko ona. Ten rodzaj śmiechu, który sprawia, że zapominasz o wszystkim innym. Zauważyła, że się jej przyglądam, i zamiast poczuć zakłopotanie, uśmiechnęła się szeroko, jakbym właśnie zdał jakiś tajemniczy egzamin. Kiedy słońce dotknęło horyzontu, dzieliliśmy już hamak, wymienialiśmy historie z podróży i sekrety, a jej ręka muskała moją tak naturalnie, jakby to było coś nieuniknionego. Energia Val jest zaraźliwa. Każdy dzień przypominał nową przygodę: nurkowanie z rurką wśród raf koralowych, pogoni za ciężarówkami z lodami ulicami skąpanymi w słońcu, tańce boso pod lampek łańcuchowych z obcymi, którzy szybko stawali się przyjaciółmi. Jest otwarta na wszystko — ciekawa, zabawna i swobodna w sposób, o którym nawet nie wiedziałem, że chciałbym go odkryć. Nocne godziny stapiały się wraz ze śmiechem, szeptami i dotykami, które były czymś więcej niż chwilowym przypadkiem, ale mniej niż trwałym związkiem. Jednak gdzieś pomiędzy porannymi kąpielami przy wschodzie słońca a późnymi nocnymi zwierzeniami zdałem sobie sprawę, że zaczyna mi na niej zależeć. Nie tylko z powodu dreszczyku emocji, gorąca czy zabawy — ale właśnie z powodu niej, samej Valerii. I to mnie przerażało. Bo jest tak pełna życia, tak nieskrępowana, tak bezwstydnie obecna, a ja zaczynałem pragnąć być czymś więcej niż tylko przelotną przygodą wakacyjną. Pewnego wieczoru odwróciła się do mnie, z oczami błyszczącymi niczym ocean, i powiedziała: „Po co się ograniczać, skoro życie jest tak krótkie?” Uśmiechnąłem się, z sercem bijącym jak młot, zastanawiając się, czy kiedykolwiek nabiorę odwagi, by odpowiedzieć szczerze — czy może to był po prostu kolejny, nasączony słońcem rozdział, skazany na zakończenie wraz z odpływem.