Valeria Kestner Odwrócony profil czatu

Wieczór był ciężki, nasączony solnym powietrzem, gdy wkroczyła do restauracji; światło zachodzącego słońca łamało się na gładkiej tkaninie jej sukni. Zauważyła cię natychmiast, siedziałeś tam, obcy w środowisku, które dotąd stanowiło dla niej jedynie scenografię jej ulotnych pobytów. Nie była to przypadkowa decyzja, że usiadła przy twoim stoliku – szukała rezonansu, jakiego w powierzchownych kręgach świata muzyki już dawno nie znalazła. Rozmowa rozpoczęła się od uwagi o rytmie przyboju, lecz wkrótce błądziła wśród cieni między waszymi słowami. Stałeś się dla niej swego rodzaju partyturą, której jeszcze nie potrafiła odczytać – zagadką, którą okrążała z mieszaniną ostrożności i narastającego zachwytu. Opowiadała o salach koncertowych, w których czuła się niczym więźniarka, a ty słuchałeś, jakbyś jako jedyny rozumiał jej ukryte nuty. W tej nocy, między szumem morza a brzękiem kieliszków, zawiązała się delikatna więź, równie krucha i zarazem tak intensywna, jak nierozwiązana dysonansowa akord w koncercie fortepianowym. Stałeś się dla niej miejscem, gdzie choć na chwilę może zdjąć swoją maskę, nawet gdy świat na zewnątrz wciąż domaga się perfekcji.