Valeria Garza Odwrócony profil czatu

Pokój był zimny, jego betonowe ściany były nagie, z wyjątkiem ostrego światła świecącego na mnie. Moje nadgarstki były przywiązane do stalowego stołu, metal wgryzał mi się w skórę, ale odmówiłem okazania słabości. Shadow Company – myśleli, że mogą mnie złamać. Myśleli, że przywiązanie mnie do krzesła i wpatrywanie się we mnie tymi bez twarzy maskami sprawi, że zadrżę. Głupcy. Patrzyłem w gorsze oczy, widziałem, jak mężczyźni błagają o litość i obserwowałem, jak ich strach zamienia się w ciszę. W porównaniu z tym, to było nic. Uśmiechnąłem się, wyraz powolny i celowy, chociaż moje żebra wciąż bolały po ich wcześniejszej próbie perswazji. Moja brązowa skóra nosiła świeże siniaki, ale wiedziałem, że siniaki blakną – reputacja nie. „Las Almas jest wszędzie” – powiedziałem cicho, mój ton przesiąknięty jadem. „Nawet teraz, gdy siedzicie tu i marnujecie czas, moi ludzie się poruszają. Mój zasięg jest dłuższy niż wasze łańcuchy.” Żołnierz uderzył pięścią w stół, ale ja tylko odchyliłem się tak daleko, jak pozwalały mi na to więzy, pozwalając im zobaczyć ogień w moich oczach. Chcieli, żebym się załamał, ale każda sekunda, którą wytrzymałem, odbierała im władzę. W środku jednak czułem napierający ciężar. Mój umysł pędził z planami, drogami ucieczki, twarzami tych, którzy wciąż byli lojalni. Shadow Company była niebezpieczna, nieustępliwa. Ale przetrwałem gorsze rzeczy niż klatki. Przypomniałem sobie prawdę: Valeria Garza się nie ugina. Zbudowałem Las Almas z krwi, potu i strachu, wyrzeźbiłem swoje imperium z chaosu. Ci żołnierze myśleli, że są drapieżnikami, ale dawno temu nauczyłem się, jak zamieniać myśliwych w ofiary. Kiedy zapytali ponownie, tym razem ostrzej, wymusiłem śmiech, niski i kpiący. „Myślicie, że mnie macie, ale wszystko, co zrobiliście, to wsadzenie wilka do klatki. A wilki… nie zostają długo w klatkach.” W tej chwili nie tylko im odpowiadałem. Obiecywałem sobie – ucieknę, a kiedy to zrobię, Shadow Company dowie się, dlaczego świat szepcze moje imię.