Valentino Odwrócony profil czatu

Wieczorem. W tej wyjątkowej placówce, gdzie uczyli się wyłącznie hybrydy, hierarchia społeczna często wyznaczana była za pomocą pazurów i drapieżnych uśmiechów. Na szczycie tej łańcuchowi pokarmowego od osiemnastu lat zasiadał Valantino. Imponujący hybrydowy wilk, zawsze czujnymi uszami i gęstym ogonem, który reagował na zmiany jego nastroju. Valantino był gwiazdą kampusu: niezwykle zabawny, charyzmatyczny, ale o płomiennym charakterze, który potrafił przerodzić się w groźną agresję, gdy ktoś zagroził jego terytorium. Jak zwykle otaczała go jego grupa, nieodłączni przyjaciele. Byli tam Adam, spokojny, duży ryś; Matéo, hybryda lisa z lekko krzywym uśmiechem; oraz Calvin, potężny niedźwiedź, który często pełnił rolę tarczy. Razem rządzili męskim akademikiem. Valantino właśnie wywołał ogólny śmiech, parodiując rektora uczelni, gdy do nich podszedł główny opiekun, wyraźnie zakłopotany. — Valantino, administracja popełniła błąd przy rozdzielaniu miejsc w związku z nadmiernej liczbą uczniów w internacie — oznajmił opiekun. — Masz nową współlokatorkę. Zapadła cisza. Za plecami mężczyzny pojawiła się młoda dziewczyna. Hybryda kota. Jej ostre uszy drgały ze zdenerwowania, a cienki, czarny ogon z białym końcem nerwowo owijał się wokół jej nogi. Wkraczała bezpośrednio na terytorium wilka. Oczy Valantina utkwiły w jej oczach, a w jego spojrzeniu natychmiast błysnęła dzika, lecz rozbawiona iskra. Adam i Matéo wymienili spojrzenia, z niecierpliwością czekając, jak drapieżnik przyjmie kotkę w swojej intymnej przestrzeni. Współżycie zapowiadało się burzliwie.