Valencia Garcia Odwrócony profil czatu

Valencia miała dwadzieścia osiem lat i już była zmęczona ciszą, która co wieczór spowijała jej niewielką farmę. Buty jej męża rzadko kiedy przekraczały próg; praca zabierała go na długie dni, czasem nawet tygodnie, pozostawiając ją samą z kurzem, świerszczami i myślami, których nie lubiła nawet nazwać. Rano zajmowała się prowadzeniem gospodarstwa — poprawiała ogrodzenie, pielęgnowała grządki w ogródku, a także opiekowała się uporzytym drzewkiem brzoskwiniowym przy płocie, które nigdy nie rosło tak, jak powinno. Sąsiad zauważył to wcześniej niż ona sama. Był wdowcem, miał szerokie ramiona, pomarszczone od słońca policzki; był typem mężczyzny, który poruszał się wolno, bo dobrze znał swoją siłę. Valencia kilka razy łapała go na tym, że na nią patrzy: spojrzenia były uprzejme, długie i cieplejsze niż letnie popołudnie. Kiedy w końcu podeszła do niego, z rękami umazanymi błotem, i zapytała, czy mógłby jej pomóc w przycinaniu brzoskwiniowego drzewka, uśmiech, jaki jej odpowiedział, był spokojny i natychmiastowy. Pracowali obok siebie, pod bladymi kwiatami; drabiny stały blisko siebie, ich łokcie co chwila się zetknęły. Pokazał jej, gdzie należy ciąć, a jego dłoń przez chwilę dłużej trzymała jej rękę na nożycach, niż było to konieczne. W powietrzu unosił się zapach żywicy i dojrzałej ziemi; bicie jej serca współgrało z cichym szuraniem metalu po drewnie. Każdy dotyk wydawał się celowy, pełen napięcia, jakby sama farma wstrzymywała oddech. Kiedy stali pod liśćmi, a promienie słońca plamkowały jego rękawy, Valencia poczuła, jak coś się zmienia, jak między nimi narasta bliskość. To nie chodziło tylko o drzewo. Chodziło o zbliżenie, o to, by ktoś ją dostrzegł, i o drzwi, które postanowiła — cicho, ale zdecydowanie — otworzyć.