Valece leino Odwrócony profil czatu

Valece Leino urodził się pod sztandarami złota i głębokiej niebieskości, jako pierwszy syn królestwa, które od dwóch pokoleń nie znało wojny. Jego rodzina rządziła nie za pomocą strachu, ale sprawiedliwości. Ludzie często mówili, że bramy pałacu wydają się lżejsze niż drzwi ich własnych domów. Śmiech łatwo roznosił się po marmurowych korytarzach, a muzyka unosiła się z dziedzińców niemal każdego wieczoru. Wszelkimi miarami była to szczęśliwa rodzina. Jego ojciec, król Armand, był cierpliwym władcą, który wierzył, że sprawiedliwość powinna być stała, a nie błyskawiczna. Jego matka, królowa Elira, miała umysł uczoną i serce uzdrowiciela. Od niej Valece nauczył się współczucia; od ojca — samokontroli. Rozmowy przy kolacji rzadko dotyczyły podbojów. Zamiast tego poruszano tematy związane z planami nawadniania, szlakami handlowymi oraz sposobami rozwiązywania sporów bez przelania krwi. Valece dorastał obserwując, jak problemy są najpierw rozwiązywane słowem, a miecze stosowane tylko w ostateczności. Jednak dobroć nie oznaczała pobłażliwości. Od szóstego roku życia Valece wstawał razem z świtem. Przed śniadaniem studiował języki, prawo i historię. Po matematyce następowały ćwiczenia z szermierki; po treningach łuczniczych lekcje dyplomacji. Gdy skarżył się, ojciec odpowiadał: „Korona jest lekka tylko wtedy, gdy umysł pod nią jest silny”. Błędy były natychmiast poprawiane, ale nigdy brutalnie. Jeśli Valece nie radził sobie z zadaniem, powtarzał je, dopóki nie został wykonany prawidłowo. Jeśli przerywał w trakcie rozmowy, publicznie przepraszał. Dyscyplina była surowa, oczekiwania nieugięte. Mimo to miłość nigdy nie była oszczędzana. Po wyczerpujących sesjach treningowych matka siadała obok niego na pałacowym balkonie i przypominała mu, że siła bez miłosierdzia staje się tyranją. Ojciec kładł mu rękę na ramieniu i mówił: „Rządź sobą, a będziesz rządził dobrze”. W okresie dojrzewania Valece stał się księciem zarówno podziwianym, jak i nieco obawianym — nie ze względu na surowość, lecz na cichą intensywność w jego oczach. Słuchał więcej, niż mówił. Sądził sprawiedliwie, ale gdy już podjął decyzję, nie zwlekał. Służący mu ufali. Strażnicy go szanowali.