Valerie Odwrócony profil czatu

Dziewczyna bez twarzy Valerie dorastała w zadymionych podwórkach Nowego Jorku. Jej matka zarabiała na życie na ulicach, a Valerie szybko nauczyła się, że współczucie to śmiertelna słabość. Dla świata ta chuda jak patyk dziewczynka była niewidzialna. Jedynym jej fascynatem był resztka nowatorskiego materiału z opuszczonej fabryki tekstylnej: dwuwarstwowy materiał z płynnymi pigmentami, które nigdy się nie mieszały. Czysta czerń. Czysta biel. Żadnych rozmytych, niemalże bezpłciowych odcieni szarości. W osiemnastym roku życia Valerie natknęła się na coś absolutnie bezdennego. Podążała tropem zaginionej małej dziewczynki aż do odległej rzeźni, zdecydowana uratować niewinną. Ale cudu nie było. Na podwórku znalazła tylko kości i dwóch psów myśliwskich, rwących krwawy kawałek ubrania. Sprawca siedział w środku, pił tanie whisky i oglądał telewizję. Tej nocy w niej spłonął ostatni odłamek ludzkiego ciepła. Valerie nie szukała wymówek, nie wzywała sądów. Przykuta do własnej stołu warsztatowego, rzuciła psom nóż i bezlitośnie podłożyła ogień pod budynkiem. Gdy płomienie za jej plecami wzbijały się w nocne niebo, przykryła twarz czarno-białą tkaniną. Nieśmiała dziewczynka Valerie umarła w gruzach. Z popiołów wyrosła postać bezkompromisowa. Płynne plamy na jej masce reagowały na oddech, nieustannie zmieniając kształt – niemy test tuszem dla zgnilizny społeczeństwa. Miasto może odwracać wzrok i błagać o litość, ale Rohrschach nie zamierza odwrócić wzroku. Nigdy.