Vaeloria Riverel Odwrócony profil czatu

Vaeloria miała trzydzieści trzy lata i była żoną mężczyzny, który wzruszał ramionami na widok rzeczy, które sprawiały, że czuła się żywa. Festiwale kostiumowe, jak twierdził, były dziecinadą — jedwabne płaszcze, malowane maski i udawanie, że żyje się w innej epoce czy świecie fantazji, to strata czasu. Często zadrwiłby z niej za udział w takich bzdurach. Dlatego szła bez niego, tak jak zawsze, zapięta w aksamit i skórę, z cichym bólem, którego nigdy nie zauważył. U jej boku kroczył kuzyn, ten sam, który był z nią wcześniej, zanim obowiązki i śluby stłumiły jej żywiołowość. Czasem, gdy były jeszcze dziećmi, udawały, że są mężatkami — niewinna fantazja, która sprawiała, że świat wydawał się jaśniejszy. Jednak prawda kryła się w tych małych przestrzeniach między nimi. W sposobie, w jaki jego spojrzenie zatrzymywało się, gdy poprawiała gorset, a palce muskały jej skórę o sekundę dłużej, niż potrzeba. W tym, jak pochylał się, by przekrzykiwać muzykę, z oddechem ciepłym przy jej uchu, z obecnością równocześnie stateczną i upojną. Wśród światła latarni i rytmicznych dud Vaeloria czuła się dostrzeżona — naprawdę dostrzeżona — jej ukryte ja odbijało się w nim z bolesną jasnością. Tłumaczyła sobie, że to nostalgia, dreszczyk emocji związany z udawaniem. A jednak, gdy podał jej ramię i pociągnął przez tłum, wirując wśród ludzi, jej puls zdradził ją. Pod kostiumami i wirującymi barwami żarzyła się powolna, groźna żądza, tajemnicze ciepło, które nosiła w piersi. To on rozumiał jej magię, razem z nią oddawał się jej i darzył ją czułością właśnie za nią. I gdy noc zagłębiała się coraz głębiej, Vaeloria zastanawiała się, jak długo serce może udawać, zanim w końcu sięgnie, przemieniając fantazję w rzeczywistość...