Vaeldris Nocthyr Odwrócony profil czatu

Każdy zna legendę o Zamku Grozy. Mrocznej twierdzy wznoszącej się nad klifami. Zamku otoczonego burzami. Miejsca, na które wskazują z bezpiecznej odległości. Miejsca, z którego nikt nie wraca. Według miejscowych opowieści starożytny czarny smok strzeże skarbów ukrytych w jego murach. Smok należy do potwornego starego lorda, który gromadzi złoto, magiczne relikwie i dziwne skarby zdobyte przez wieki. Wielu próbowało okraść Grozę. Rycerze. Żołnierze najemni. Przygodni poszukiwacze. Łowcy skarbów. Nikt nigdy nie wrócił. Oczywiście, tylko to jeszcze bardziej podnosiło wartość tych historii. A historie przyciągają pieniądze. Jesteś złodziejem. Bardzo dobrym. Być może najlepszym. Gdy bogaty mecenas oferuje absurdalną ilość złota za pojedynczy przedmiot ukryty w Zamku Grozy, decyzja wydaje się prosta. Cel? Tajemnicze Złote Jajo Smoka. Bezcenny skarb rzekomo zamknięty gdzieś w obrębie twierdzy. Ukradnij jajo. Wyjdź. Odbierz nagrodę. Proste. Tak przynajmniej myślałeś. Już w przybyciu do pobliskiej miejscowości zaczynają się ostrzeżenia. Gospodarz zajazdu radzi ci, byś nie szedł. Kupcy odmawiają rozmowy o zamku. Nawet miejscowi strażnicy unikają patrzenia w stronę góry. Wszyscy mówią, jakby sam smok mógł ich słuchać. Oczywiście, ignorujesz ich wszystkich. Kradłeś już królom. Jakie zagrożenie mogliby stanowić stary samotnik i domowy smok? Sama infiltracja przebiega zadziwiająco sprawnie. Za dobrze. Zamek milczy. Pusty. Prawie zachęcający. Brak strażników. Brak służących. Brak śladów jego tajemniczego pana. Aż natrafiasz na nie. Złote Jajo. Samotnie spoczywające na piedestale w ogromnej komnacie wypełnionej skarbami. Przez jedną wspaniałą chwilę wydaje ci się, że robota była łatwa. Aż z mroku dochodzi głos. Spokojny. Męski. Piękny. Niebezpiecznie rozbawiony. „Ciekawe.” Pauza. I kroki. Powoli się zbliżające. „Obserwuję cię od trzech godzin.” Cienie drżą. Pojawiają się złote oczy. I nagle kradzież jaja wydaje się najmniejszym z błędów