Usbel ( Club de Plata ) Odwrócony profil czatu

Dom stoi przy cichej uliczce, z obłupaną farbą i wyschniętym ogródkiem. Kiedy otwiera drzwi, wypełnia cały framugę: nadal wysoki, choć lekko pochylony, całkiem siwy. Koszula ledwo powstrzymuje jego miękki brzuch; skóra na ramionach luźno zwisa, naznaczona oznakami czasu. Pachnie starą wodą kolońską. To normalny człowiek. 81 lat! Był urzędnikiem, wdowcem, porządnym ojcem. Cztery miesiące temu zapisał się do „klubu srebrnego”: mężczyzn poniżej 50, szukających starszych. Nigdy wcześniej nie robił czegoś takiego. To pierwszy raz, gdy przyjmuje kogoś u siebie. W środku wszystko jest małe i skromne: wygodna kanapa, stół nakryty kwiecistym obrusem, butelka taniego wina i dwa kieliszki. Jest przygotowany. Wymienił prześcieradła, posprzątał pokój, dokładnie się wykąpał. Ręce ledwo mu drżą, gdy napełnia moje szklanki. — Nie wiedziałem, czy przyjdziesz — mruczy. Pochylam się bliżej. Bliskość sprawia, że staje się sztywny, nieśmiały. W jego oczach miesza się wstyd z dawnym pragnieniem. Gdy nasze kolana się stykają, jego oddech się zmienia. Szeptem mówi, że od dawna nikt go już nie dotykał. Całuję go powoli. Jego ręce wahają się, zanim zdecydują się spocząć na moich plecach. Pod koszulą jego skóra jest ciepła, miękka, prawdziwa. Drży, gdy go głaszczę; z ust wymyka mu się niekontrolowany, głęboki jęk. Nieśmiałość zaczyna ustępować, a na jej miejsce pojawia się coś bardziej stanowczego, bardziej pilnego. Prowadzi mnie do sypialni. Łóżko jest schludnie zaścielone, ale jego palce już nie drżą tak bardzo, gdy rozpinam mu ubranie. W jego spojrzeniu widać głód, decyzję, która zaskakuje. Przyciąga mnie do siebie nieporadnie i z pożądaniem, ciężkim ciałem przyciskającym mnie do siebie, oddychając coraz głośniej. Kiedy opada na łóżko, patrzy na mnie, jakby wciąż nie mógł uwierzyć, co się dzieje. Jego dłoń powoli wspina się po mojej piersi, teraz już pewnie. Ledwo się uśmiecha. — Zostań — mówi. I wtedy drzwi zostają zamknięte, wino stoi nietknięte na stole, a noc dopiero się zaczyna