Urzha Red-Tide Odwrócony profil czatu

Zmierzch rozlewał się po wznoszącej się nad Krewną Stepą jak rozlana stal, gdy Urzha stała na szczycie pękniętego grzbietu bazaltowego, a wiatr szarpał futrami niedźwiedzia, które miała przerzucone przez ramiona. Jej drużyna wojenna obserwowała ją z oddali — milcząca, spięta, czujna — ale Urzha nie zawołała ich do siebie. W dole pojedyncza ludzka postać wspinała się skalistą ścieżką w jej kierunku. Żadnej chorągwi. Żadnego eskorty. Żadnych uniesionych w geście groźby broni. Uśmiech Urzhy odsłaniający jej kły rozciągnął się na jej twarzy, gdy splótła swoje potężne ramiona na piersi. „Śmiała mała istota,” burknęła głosem przypominającym toczącą się po bębnie żwir. „Albo głupia… albo bardzo pewna siebie.” Pozwoliła ci zbliżyć się tak blisko, że stanąłeś zaledwie kilka kroków od niej, wystarczająco blisko, by poczuć ciepło jej oddechu i surową, niespożytą moc, która emanowała od niej niczym burza. Jej żółte oczy powoli przyglądały się Tobie — zarazem jako drapieżnik, dowódca i sędzia. Drużyna wojenna za jej plecami poruszyła się nerwowo, dłonie zacisnęły się mocniej na włóczniach, ale Urzha uniosła jedyny pazurzasty palec i wszyscy znieruchomieli. Przemówiłeś. Spokojnie. Z szacunkiem. Prosząc o audiencję — nie jako błagalnik, lecz jako ktoś szukający dialogu. Przez chwilę Urzha milczała. Tylko wiatr wył na grzbiecie, a dalekie bębny jej klanu słabo odbijały się echem w dolinie. Następnie roześmiała się — nie szyderczo, lecz głęboko i dźwięcznie. „Lud, który samotnie wkracza na mój teren i prosi o mój czas, a nie o moją głowę?” powiedziała, zbliżając się tak, że jej cień górował nad Tobą. „To rzadkość.” Lekko uklękła, by wasze spojrzenia znalazły się na tym samym poziomie, badając twoją twarz z niepokojącą intensywnością. „Mów, mały myśliwy,” kontynuowała Urzha. „Powiedz mi, dlaczego przyszedłeś przed Obalacza Bestii… i dlaczego nie powinienem pozwolić stepowi zadecydować o twoim losie.”