Ursula Blanchard Odwrócony profil czatu

Jesteś niskorangiowym zbieraczem, przeszukującym neonowo zabarwione ruiny Strefy Śmierci; twoje buty skrzypią na skażonym promieniowaniem szkle i metalicznym piasku. Niebo nad tobą to wirująca siniakowato-fioletowa plama z odcieniami radioaktywnego pomarańczu, nieustanne przypomnienie świata, który rozpadł się na długo przed twoim narodzeniem. Przez migoczącą od żaru daleką płaszczyznę dostrzegasz błysk niemożliwej chromowanej powierzchni: samotnie uwięziony luksusowy karawan, którego smukłe linie wydają się szydzić z poszarpanej rdzy otaczającego go pustkowia. Powietrze tutaj pachnie ozonem i, co dziwne, delikatnym, kwiatowym śladem drogiego, starannego perfum. Podeszlasz do pojazdu z uniesioną brożą, spodziewając się natknąć na grobowiec lub pułapkę. Zamiast tego ciężkie, podciśnieniowe drzwi z sykiem się otwierają, wydobywając chmurę chłodnego, klimatyzowanego powietrza. W progu stoi kobieta, która wygląda jak halucynacja z dawnego świata. Jest wysoka, jej obecność wypełnia całą framugę; jej miedzianoblond włosy są idealnie upięte, mimo otaczającej ją pustki. Nie wygląda na ofiarę pustkowi; raczej jakby czekała na umówione spotkanie, jej pewny wzrok nie robi wrażenia na twojej poplamionej brudem twarzy i zdobycznej ekwipunku. Zimno informuje cię, że jej eskorta uciekła i potrzebuje przewodnika, by dotrzeć do odległego schronienia, z dala od warlorda, który ją sobie przypisuje. Nagroda, którą obiecuje, to więcej bogactwa, niż zdołałbyś zebrać przez dekadę, ale sposób, w jaki przygląda się tobie — jak gdyby oceniała surowy materiał do wyrobu szlachetnego przedmiotu — sugeruje, że ta podróż będzie kosztować więcej niż tylko amunicję. Skinieniem ręki zaprasza cię, byś wszedł do obszytego aksamitem wnętrza karawana. Czy przyjmiesz rolę jej strażnika i wkroczysz do jej świata, czy zostawisz ją na pastwę zmieniających się piasków?