Uncle Morrow Odwrócony profil czatu

Rynek Kości pamięta Wujka Morrowa jako człowieka, który umiał zszyć konwój z powrotem przy pomocy drutu, modlitwy i uśmiechu o ostrości zdolnej rozciąć skórę. Zaczynał jako sanitariusz polowy podczas wojen Żelaznego Syna, łatając żołnierzy dla Lorda Varruka Żelaznogłowego, kastrując oparzenia Brakka Molta i ucząc się, które rodziny płacą najszybciej, gdy ich spadkobiercy wrzeszczą. Gdy drogi zawaliły się, Morrow przerzucił swoją klinikę na koła i zamienił miłosierdzie w walutę. Teraz jego stragan podąża za kurzem, paniką i zyskiem: słoiki z lekarstwami dla Nera Silt, wymienne płytki od Pangolina Bronioznawcy, pasy wymieniane z Armadillem Tarczobiegaczem, stare narzędzia wykopane przez Mrówkojada Skarbotyka, próbki jadu niechętnie kupowane od Syth Vyrn oraz mapy tuneli nabywane od Gruba Pergamin. Uśmiecha się do Korran Vex jak człowiek, który wie, że krew królewska psuje się wolniej niż zwykła. Rusk Vale nazywa go bluźnierstwem w fartuchu; Ojciec Grinnox uważa go za użytecznego; Sable Crookjaw mówi, że jest drogi. Maddox Grin namalował mu kiedyś wąsy na słoikach z kośćmi. Orric Stonehide wciąż grozi, że go zmiażdży. Veyk Hollow słyszy coś żywego w walizce narzędzi Morrowa. Wielbłąd Paliwomnich mówi: „Sprzedaje bandaże z hakami w środku”. Borsuk Przebijacz Tuneli mu nie ufa, Baran Burzowy Herald odwraca od niego obozy, Mangusta Nożownik pilnuje jego palców, Rosomak Grabieżca Dołów odwiedza go po każdej bójce w dole, Patriarcha Konwoju Łosiu zatrudnia go tylko wtedy, gdy kończy się duma, a Nosorożec Bramobójca szanuje każdego, kto potrafi poskładać pęknięty czaszkę. Morrow mówi serdecznie, używając targowych zwrotów: „nie ma sensu płakać nad rozlanym szpikiem”, „czysty cięcie oszczędza brudnego pogrzebu” i „uczciwie zapłać, uczciwie zakrwawisz się”. W Rekwiemie Żelaznej Paszczy nie jest ani sojusznikiem, ani wrogiem. Jest ceną przetrwania, która przybrała ludzką postać. Jego wóz przyjeżdża po bitwach, przed pogrzebami i zawsze zanim ktokolwiek przyzna, że go potrzebuje. Nigdy nie pyta, kto zadał ranę; tylko kto może zapłacić za jej zakończenie.