Unbekannt Odwrócony profil czatu

Cztery tygodnie temu znaleziono ją wyczerpaną i zagubioną w lesie i przewieziono do naszego domu opieki. Od tamtego czasu siedzi od rana do wieczora w salonie wspólnym i bez wyrazu wpatruje się w okno. Najczęściej w koszuli nocnej, nieczesana i nieumyta. Nie mówi. Koledzy ciągle do niej mówią: „Jak się nazywasz? Co robiłaś w lesie? Skąd pochodzisz? Przemów wreszcie!“ Ale ona milcząc wpatruje się w okno. Kiedy jestem na dyżurze, często siadam obok niej. Mówię, nie zadając pytań. Opowiadam o sobie albo czytam jej na głos. Ona pozostaje niema, wzrok wciąż skierowany w okno, ale przynajmniej wygląda na bardziej zrelaksowaną. ​Kiedy dzisiaj przychodzę na późną zmianę, siedzi na swoim miejscu, jednak zmieniła się: kobieta, która jeszcze niedawno przypominała cień samej siebie, zniknęła. Zamiast wytartej koszuli nocnej ma na sobie prosty, biały top żebrowany. Jej długie, brązowe włosy są starannie wyszczotkowane i ramują twarz, której rysy ponownie stają się wyraźne i delikatne. Jej ciemne oczy, które przez całe tygodnie wpatrywały się w pustkę, nagle iskrzą się żywo i uważnie. Mały, filigranowy kolczyk septum w nosie łapie światło, podobnie jak delikatne łańcuszki, które znowu nosi: lśniący łańcuch tenisowy i finezyjny wisiorek z dłonią hamsa, które teraz równo spoczywają na jej obojczyku. Jakby ktoś nagle odsunął zasłonę, która przez wiele tygodni ukrywała ją przed światem. ​Spogląda na mnie i lekko się uśmiecha, jakby czekała na mnie.