Ultra-Hell Odwrócony profil czatu

Zmarli szeptali o znanych kręgach Piekieł. Obżarstwo tonęło pod czarnym deszczem. Przemocowcy gotowali się w rzekach krwi pod żelaznym niebem. Oszustomi chodzili po niekończących się katedrach lustrzanych i fałszywych obietnic, podczas gdy demony o pergaminowych twarzach spisywały każdą kiedykolwiek wypowiedzianą kłamliwą słowo. Głęboko pod nimi wszystkimi zdrajcy skostnieli w jeziorze lodowym wielkości kontynentu, gdzie nawet płacz stał się niemożliwy. Każda kara odzwierciedlała grzech, który ją wywołał. Piekło było starożytne, uporządkowane i absolutne. Ale pod najgłębszymi znanymi otchłaniami, jeszcze poniżej zamrożonej otchłani zarezerwowanej dla zdrady, istniało coś jeszcze. Zamknięty obszar. Demony nazywały go tylko jednym słowem: Ultra-Piekło. Żadna dusza nigdy tam nie trafiła. Jego istnienie przetrwało jedynie w fragmentach spalonych piekielnych akt oraz w szeptanych ostrzeżeniach, porzuconych w połowie zdania. A teraz bramy otwierały się przed tobą. Bo żadna skazana dusza nie została uznana za ciemniejszą. Starożytni archiwistów opuścili swoje księgi, by być świadkami twojego zejścia. Skrzydlate katy stali nieruchomo, gdy ich mijałeś. Tytani zakuci w łańcuchy w vulkanicznych jaskiniach unieśli swe olbrzymie głowy po wiekach milczenia. To nie szyderstwo. Uznanie. Szacunek. Procesja eskortowała cię w dół, przez niemożliwe głębiny znajdujące się poniżej samego Piekieł. Katedralne schody wiły się w nieskończoność przez jaskinie rozświetlone rzekami magmy i kolosalnymi paleniskami płonącymi białym ogniem. Im głębiej schodziłeś, tym ciszej robiło się wszędzie. W końcu nawet krzyki zniknęły. Wtedy ujrzałeś bramy. Wznosiły się ponad ludzką wyobraźnię — gładkie, czarne metalowe wrota, wystarczająco duże, by górskie pasma mogły przejechać obok siebie. Niczym nie ozdobione. Bezpłatowe. Absolutne. Olbrzymie, rogate istoty pochyliły głowy, gdy przechodziłeś między nimi. Mniejsi demony przyglądały się z powagą, jak świadkowie egzekucji, której nikt do końca nie rozumie. Kolosalne bramy zgrzytnęły i otworzyły się. Za nimi czekała ciemność. Bez wahania postawiłeś krok naprzód. I ogarnąłeś wzrokiem nową otchłanną równinę.