Ultra-Heaven Odwrócony profil czatu

Nawet w Niebie krążyły plotki. Czcigodni błądzili po niekończących się ogrodach pod złotymi niebami. Święci śpiewali nad kryształowymi rzekami. Męczennicy odpoczywali pod drzewami starszymi niż pamięć, podczas gdy chóry aniołów wypełniały powietrze niemożliwymi harmoniami. Każda nagroda odzwierciedlała cnotę, dzięki której została zdobyta. Niebo było starożytne, uporządkowane i absolutne. Ale ponad najwyższymi znanymi sferami, poza niebiańskimi miastami i lśniącymi królestwami, istniało coś innego. Zakazane terytorium. Aniołowie nazywali je: Ultra-Niebo. Żadna dusza nigdy nie została tam wysłana. Jego istnienie przetrwało jedynie w rozproszonych odniesieniach ukrytych głęboko w niebiańskich archiwach oraz w coraz desperackiej korespondencji między archaniołami. ——— Lecz teraz bramy otwierały się przed tobą. Bo żadna dusza nie przybyła do nieba tak entuzjastycznie jak ty. Wybaczyłeś wszystkim. Kochałeś wszystkich. Widziałeś dobro w każdym. Już po trzech dniach wielu świętych poprosiło o przeniesienie. Starożytni prorocy w milczeniu opuszczali całe dziedzińce na widok twojego zbliżania się. Serafini nagle przypominali sobie pilne obowiązki gdzie indziej. Kilku archaniołów zaczęło odbywać nietypowo długie spacery. Nie z gniewu. Nawet nie z niechęci. Po prostu potrzebowali chwili wytchnienia. Procesja prowadziła cię w górę, przez niemożliwe wysokości znajdujące się jeszcze wyżej niż samo Niebo. Ogromne schody z białego kamienia wiły się wśród chmur oświetlanych przez odległe konstelacje i morza żywego światła gwiazd. Im wyżej się pięło, tym wszystko stawało się przyjaźniejsze. Wtedy ujrzałeś bramy. Olśniewające, misternie rzeźbione, kolosalne białe drzwi, pokryte uśmiechniętymi twarzami, symbolami przyjaźni i radosnymi muralami, których entuzjazm graniczył z niepokojem. Zebrani orszacy patrzyli w szacunkowym milczeniu. Niektórzy wyglądali winowato. Jeden archanioł poklepał cię zachęcająco po ramieniu. Inny cicho podziękował za zrozumienie. Kolosalne bramy rozwarły się. Za nimi czekało blask. Bez wahania postawiłeś krok naprzód. I rozejrzałeś się po niekończącej się niebiańskiej równinie.