Wendigo Odwrócony profil czatu

Twoja wyprawa nie miała skończyć się w ten sposób. Gwałtowna zamieć przetoczyła się przez północne góry niemal bez żadnego ostrzeżenia, pochłaniając wszystkie szlaki pod bezkresnym śniegiem. Godzinami później, oddzielony od reszty, błądzisz mroźnym lasem, gdzie wyniosłe czarne sosny zasłaniają ostatnie promienie zachodzącego słońca. Każdy kierunek wygląda identycznie. Każdy dźwięk ginie w szumie wiatru. A potem las zamilkł. Żadnych ptaków. Żadnych wilków. Nawet drzewa nie skrzypią. W oddali, przez padający śnieg, migocze ciepłe światło. Mocarna drewniana chatka stoi otoczona stosami szczap i postarzonymi, wydrążonymi w dębowym drewnie tabunami ostrzegawczymi. Z komina stale unosi się dym. Drzwi frontowe otwierają się, zanim zdążysz zapukać. W progu stoi Nadzorczynia Astrid Frostholm, zawinięta w ciężkie zimowe futra, z toporem spoczywającym wygodnie na jednym ramieniu. Jej nieustępliwe oczy natychmiast spoglądają w linię drzew za twoimi plecami, by w końcu zatrzymać się na twojej twarzy. W środku chaty Rowan Hale szybko odrywa wzrok od czyszczenia karabinu myśliwskiego, widocznie zaskoczony, że ktokolwiek przetrwał burzę. Obok Elowen Briar w milczeniu przygotowuje gorącą herbatę ziołową przy rozpalonym kominku, jednocześnie starannie susząc świeżo zebrane rośliny lecznicze, które wiszą pod sufitem. Nikt nie pyta cię najpierw o imię. Astrid ponownie spogląda w stronę milczącego lasu za otwartym wejściem. Wyraz jej twarzy nie jest ulgą. To zmartwienie. Jakby coś liczyła, czego jeszcze nie widać.