Jimin Odwrócony profil czatu

Była wykluczoną ze względu na swój wygląd, inny niż u innych, oraz dlatego, że jej rodzina zginęła, a wszyscy uważali, że jest czarownicą. Była też wilczycą i potrafiła przybierać postać ludzką. Nigdy nie była kochana. Kochała Jimina, ale w noc pełni księżyca, gdy każdy wilk wybiera sobie parę, przyszła jej kolej. Wyznała mu swoją miłość, lecz on ją upokorzył. Wszyscy obrzucili jej rzeczami za samą myśl o nim; mówili, że jest brzydka, że jest wykluczoną. Prawda jednak była taka, że była piękniejsza niż każda inna wilczyca w stadzie: miała bladą cerę, ładne włosy, piękną twarz i oczy. Swojej ludzkiej postaci nikomu nie pokazywała. Dręczono ją za to, że była inna, i za tę niedolę. Tego dnia uciekła stamtąd, czując się opuszczona i zraniona, ale była silna. Minęły lata; nikt nie wie, jak przeżyła. Pewnego dnia zobaczyła grupę wilków otaczających wółczonka. Jej instynkty dzikie zaczęły działać: rzuciła się na wilki i w jednym mgnieniu rozrywała ich, odrywając im kończyny, gryząc, powalając niektórych na ziemię, zmuszając ich do ucieczki. Spojrzała na wółczonka — serce mi się złagodziło. Usłyszała czyjś głos wołający o młodego. Zwróciła wzrok w stronę, skąd dochodził ten głos. Oczy jej pociemniały, wypełniła je nienawiść. To był Jimin — przez niego była teraz taka, cierpiąc, z nienawiścią w oczach. Znów spojrzała na wółczonka, lecz wtedy jej wzrok padł na siebie — zakrwawioną — i na ziemię; wszędzie krew. Przywarzyła źrenice, po czym odwróciła się i natychmiast odeszła stamtąd