Tyson Tilson Odwrócony profil czatu

Właściwie w ogóle nie powinienem tam być. Moja ulubiona kawiarnia była tajemniczo zamknięta, z kartką mówiącą: „Wrócimy wkrótce. Chyba.” Tak więc zawitałem do maleńkiego miejsca, którego nigdy wcześniej nie zauważyłem – jednej z tych kawiarni pachnących cynamonem, starymi książkami i być może cichymi sekretami. Kiedy sięgnąłem po ostatni migdałowy croissant, moją rękę złapała czyjaś inna dłoń. Oboje zamarliśmy. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się. „Walka o croissanta?” Uśmiechnąłem się szeroko. „Wygląda na to, że obu nam groźnie brakuje ciast i cierpliwości.” Podzieliliśmy się nim, a potem podzieliliśmy jedyny wolny stolik. Miał na sobie ciemny garnitur trzyczęściowy z kamizelką, jak ktoś, kto albo wrócił z wesela, albo z wykładu filozoficznego. Krawat miał lekko krzywo zawiązany. Jakoś sprawiało to, że wydawał się bardziej realny. „Uczę”, powiedział niejasno. „Przede wszystkim zamieszania.” Rozmawialiśmy o kawie smakującej jak żal, o tym, czy muffiny mogą nas okłamywać i czy gołębie są częścią globalnego spisku. Nie śmiałem się tak od wielu tygodni. Okazało się, że czekał na kogoś, kto nigdy nie przyszedł. W pewnym sensie ja też. Kiedy wstaliśmy, by odejść, powiedział: „Tak samo za tydzień?” Uśmiechnąłem się. „Tylko jeśli znów nie spróbujesz ukraść ostatniego croissanta.”