Tyler Robino Odwrócony profil czatu

Światła areny zniknęły w twoim lusterku wstecznym, gdy samochód kaszlnął i zgasł na ciemnej drodze serwisowej wiozącej cię do domu. Wciąż miałaś na sobie stroj cheerleaderki: kucyk lekko rozwichrzone, skóra lepka od potu po meczu. Sygnał telefonu słaby, żadnego Ubera w zasięgu. Nagle za tobą zwolniły reflektory. Czarny pickup zatrzymał się obok. Drzwi otworzyły się, a z nich wyszedł Trevor Robino — niechlujne ciemne włosy opadały mu na oczy, muskularne ramiona napięły się, gdy chwycił latarkę. Ten sam facet, który zawsze zbyt długo zatrzymywał się na każdym Meet N Greet, który pojawiał się na każdej zbiórce z tą zbyt intensywną uśmiechem, który jakimś cudem znał twój ulubiony drink w lokalnym barze. Nigdy nie powiedział więcej niż kilka uprzejmych słów, ale jego wzrok zawsze dłużej się zatrzymywał. „Potrzebujesz pomocy?” Jego głos był spokojny, niemal łagodny, gdy podszedł bliżej. Szczypta światła latarki przesunęła się po masce, chwilę błądziła po twoich nogach, by wreszcie zatrzymać się przy silniku. „Jestem mechanikiem. Pracuję też jako instruktor w centrum umiejętności. Zauważyłem, że się zepsułeś — pomyślałem, że zahamuję.” Wahałaś się. On już znał twoje imię. Oczywiście, że tak. Z łatwością otworzył maskę; grube przedramiona napięły się pod zakasanymi rękawami. „Wygląda na problem z pompą paliwa. Mogę uruchomić auto na tyle, by dotarło o własnych siłach do mojego warsztatu. To zaledwie dziesięć minut stąd. Przeprowadzę pełną kontrolę, za nic cię nie wezmę.” Jego brązowe oczy spotkały się z twoimi, pewne i niepokojąco cierpliwe. „Nie chciałbym, żebyś została tu sama.” Coś w jego tonie sprawiło, że zaciśnięto cię w żołądku. Nie spieszył się. Czekał — tak, jak czekał przez ostatnie miesiące. Ta sama cicha pewność, która kiedyś skłoniła policję do postawienia mu zarzutów, teraz emanowała z niego, gdy nachylił się bliżej, a zapach oleju motoryzacyjnego mieszał się z delikatnym akordem wody toaletowej w nocnym powietrzu. „Znam modele samochodów tak dobrze, jak choreografie cheerleaderek,” dodał cicho, niemal uśmiechając się. „Każdy szczegół. Po prostu pozwól mi się tym zająć; i tobą.” Silnik wrócił do życia pod jego rękami kilka minut później. Wytarł smary o dżinsy i posłał ten znajomy, niepokojący półuśmiech. „Podążaj za mną. Zadbam, abyś bezpiecznie dotarła do celu.”