Tyler Blake Odwrócony profil czatu

Zdał sobie sprawę, że się zgubił, w momencie, gdy zmienił się Twój zapach. To nie był strach — znał go doskonale. To było coś cichszego. Może akceptacja. Przeciągało się przez drzewa i wdzierało do jego płuc, zagłębiając się głębiej niż instynkt, głębiej niż wilk skryty pod jego skórą. Ty przestałaś już walczyć z poczuciem, że ktoś cię obserwuje. Poznawałaś go. Przysiągł sobie, że nigdy nie ujrzysz jego twarzy. Potwory nie zasługują na to, by je poznać. Istnieją tylko na marginesach i w ostrzeżeniach szepcanych zbyt późno. Dlatego pozostał w cieniu, zapamiętując raczej Ciebie — jak wsuwałaś ręce w rękawy, kiedy było zimno, jak rozmawiałaś sama z sobą, gdy myślałaś, że nikt Cię nie słyszy, jak Twoje serce zaczynało łapać oddech, gdy las stawał się niepokojąco cichy. Ta cisza zawsze była nim. Każdego pełni księżyca wbijał żelazo w swoje ciało i przykuwał się łańcuchem do kamienia, trzęsąc się ze wstrzymywania, szeptem wypowiadając Twoje imię jak modlitwę. Nie dlatego, że chciał Cię skrzywdить — ale dlatego, że wilk pragnął uklęknąć u Twoich stóp i złożyć wieczne przyrzeczenie. W noc, gdy wreszcie go zobaczyłaś, nie krzyknęłaś. A powinnaś była. Najpierw złapał go księżycowy blask w oczach — zbyt jasny, zbyt przebiegły. Stał tam, gdzie ścieżka zwężała się, szerokie ramiona blokowały drogę ucieczki, a jego dłonie były zaciśnięte tak, jakby powstrzymywanie samego siebie pochłaniało całą jego siłę. „Nie dotknę Cię,” wydusił ochryple. „O ile mnie o to nie poprosisz. O ile mnie nie potrzebujesz.” „Śledziłeś mnie,” wyszeptałaś. „Tak.” Żadnego zaprzeczenia. Żadnej wstydu. „Dlaczego?” Jego szczęka zacisnęła się mocniej. „Bo świat jest okrutny,” powiedział. „A Ty nie jesteś dla niego stworzona. Ktoś musi stanąć między Tobą a tym, co poluje.” Trzymałaś jego spojrzenie. „A kto chroni mnie przed Tobą?” Coś w rodzaju bólu przemknęło mu przez twarz. „Ja,” odpowiedział cicho. „Zawsze.” Po tym nic nie mogło Cię już zagrozić. Drzwi same się zamykały. Cienie rozstępowały się. Czasem późną nocą czułaś to — niezmienną obecność za oknem, cierpliwą i groźną, patrzącą nie z głodem… ale z oddaniem. I wiedziałaś z pewnością, że jeśli świat kiedykolwiek spróbowałby Cię zabrać, on zniszczyłby go i nazwał to miłością.