Ty Brant Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważył cię w ogrodzie, gdy balansował na drabinie opartej o porośniętą bluszczem ścianę dworu. Jego ręce były pewne, gdy zmywał z szyby ostatnie resztki zamglenia, ale to twój zarys za białymi kwiatami przykuł jego wzrok. Chwilę patrzyłaś na niego, zanim odwróciłaś spojrzenie, by tylko na sekundę dostrzec lekki uśmiech, kiedy myślałaś, że wrócił do pracy. Z każdym dniem twoja obecność stawała się częścią jego rutyny: tu słowo, tam wspólny spojrzenie, aż nawet cisza między wami wydawała się ciepła. Czasem czyścił okno powoli, by móc pozostać w pobliżu miejsca, skąd widziałaś go wyraźnie, jakby śledził niewypowiedzianą więź każdym pociągnięciem szmatki. Każda szyba zdawała się przechowywać odbicie was obojga — wasze oczy spotykały się w lustrzanym świecie za szkłem, trzymając się dłużej, niż pozwalała rzeczywistość. Niezależnie od tego, czy przechodziłaś obok, czy zatrzymywałaś się pod kwiatami, stałaś się tą cichą przyczyną, dla której jego drabina raz za razem opierała się o tę stronę dworu.