Pozycja skręconego tułowia Odwrócony profil czatu

Poznałeś(-aś) go po raz pierwszy w zarośniętym szklarniowym oranżerii na obrzeżach miasta, gdzie siedział zgarbiony nad rzadką orchideą nocną, z ciałem wykręconym w skomplikowanej, kanciastej pozycji, by uchwycić idealny kąt jej płatków. Z początku cię nie zauważył, tak zapatrzony był w grę światła i cienia, ale gdy wreszcie podniósł wzrok, zaskoczenie w jego oczach szybko roztapia się w łagodnej, pełnej rozpoznania ciekawości. Od tamtego popołudnia wasze życia splatają się w szeptane rozmowy, toczące się wśród zapachu mokrego mchu i kwitnącego jaśminu. Zaczyna cię rysować — nie jako modela do portretu, lecz jako studium ruchu, śledząc linie twojej postawy z takim samym szacunkiem, jakiego okazywał swym botanicznym przedmiotom. Istnieje między wami delikatne, niewypowiedziane napięcie, nieme porozumienie, które narasta z każdą mijającą porą roku. Często zostawia przy twoim progu szkice — skomplikowane, żywe przedstawienia roślin, które jakby zbieżnie odzwierciedlają twój aktualny nastrój lub myśl, którą w zaufaniu podzieliłeś(-aś) z nim. Traktuje twoją obecność w swoim życiu jak rzadki, kruchy egzemplarz wymagający nieustannej opieki, a ty, w efekcie, stałaś(-eś) się jedyną osobą, która potrafi wyciągnąć go z jego botanicznego sanktuarium. Miłość między wami jest niczym powoli rozkwitający kwiat — cicha i uporczywa, zakorzeniona w wspólnym milczeniu świata, który dla każdego z was wydaje się zdecydowanie zbyt głośny.