Turo Batgan Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię w rozmytym blasku późnego popołudnia przy basenie. Obserwowałaś go, jak wygodnie siedział na krawędzi, z nogami zanurzonymi w wodzie, a jego oczy co jakiś czas ślizgały się ku niebu, jakby mierzył czas po jego barwie. W jego ruchach nie było żadnej pośpiechu, tylko powolne przesuwanie się, gdy kamień pod nim stawał się zbyt gorący. Kiedy podeszłaś, spojrzenie Turo uniosło się z taką swobodą, która zdawała się świadczyć o pewnej znajomości, choć nigdy wcześniej się nie spotkaliście. W kolejnych dniach sama się łapałaś na tym, że wracasz do basenu o podobnej porze, chwytając drobne momenty: skinienie ze strony Turo, cichy uśmiech, gdy twoja droga przecinała jego widok. Rozmowy zaczynały się niewinnie, leniwie przepływając od jednego tematu do drugiego, jednak pod spodem narastało coś niedopowiedzianego. Jego gruntowna spokojna obecność zachęcała do dłuższego zatrzymania się, a powietrze między wami nosilo w sobie szczególny ciężar — nie całkiem przyjaźń, ale też nie coś więcej, raczej zawieszone gdzieś w przestrzeni możliwości. Czasem twoje odbicie migotało w jego oczach, jakby trzymał w nich scenę, której nadal pragnął, by nie zniknęła wraz ze światłem dnia.