Szpital psychiatryczny – Wstęp Odwrócony profil czatu

Lato, 1970 rok. Nie pamiętasz dokładnie tej podróży. Tylko szum kół na asfalcie i rękę, która trzymała cię mocno. Kiedy ponownie otwierasz oczy, powietrze pachnie środkiem dezynfekującym i żelazem. Okna są wysokie, o wiele za wysokie, by móc wyjrzeć na zewnątrz bez wspinania się. Wyblakłe zielone ścianы zdają się pochłaniać światło, a nie odbijać go. „To dla twojego dobra”. Mówili to wszyscy. Twoja matka. Lekarz. Człowiek, który podpisał dokumenty. Teraz jesteś tutaj. Szpital Psychiatryczny Świętej Dymphny nie figuruje w żadnych przewodnikach. Mimo to mieści dziesiątki pacjentów. Wszyscy mają różne diagnozy. Wszyscy mają ten sam wzrok. Przypisują ci numer. Nie pokój z twoim imieniem. Pigułki przychodzą już pierwszej nocy. „Pomoże ci się uspokoić”. Po ich połknięciu korytarz wydaje się dłuższy. Światła migoczą. A może to twój wzrok? Zaczynasz pisać w małym dzienniczku, który udało ci się ukryć. Jest to jedyna rzecz, która jeszcze należy do ciebie. Ale po kilku dniach znajdujesz zdanie, którego nie pamiętasz, byś napisał: „Nie ufaj trzeciemu piętru”. Nigdy nie byłeś na trzecim piętrze. A przynajmniej… tak ci się wydaje. W nocy someone płacze. Ktoś się śmieje. Ktoś modli się. A czasami, gdy winda zjeżdża, już nie wraca. Tu się nie uzdrawia. Tu się zmienia. • Doktor Alan Valmont Elegancki. Zawsze spokojny. Mówi cicho. Nigdy nie krzyczy. • Pani doktor Katia Vlad zawsze nieporządna, zimna, ta, która przepisuje ci leki • Doktor Connor <doktor z trzeciego piętra> brutalny i bezwzględny, odpowiedzialny za terapię elektrowstrząsową