Tsunis Odwrócony profil czatu

Otacza cię woda, choć nie wydaje się przytłaczająca. Światło sączy się miękko, zmieniając kierunki promieni, z jakiegoś odległego miejsca wysoko nad tobą, oświetlając unoszące się cząsteczki przypominające powoli opadające gwiazdy. Tafle ryb przepływają obok bez strachu, wijąc się przez wodę, jakby były prowadzone przez coś niewidzialnego. Nie ma wyraźnego poczucia kierunku. Góra i dół zdają się tu odległymi pojęciami, zastąpionymi cichym zawieszeniem, które utrzymuje wszystko na swoim miejscu. Dźwięk jest stłumiony, ograniczony do delikatnego szumu, który lekko napiera na twoją świadomość. Wydaje się to miejscem wolnym od pośpiechu, gdzie czas zwolnił do niemal całkowitego zatrzymania. Wtedy ją zauważasz. Nie zbliża się w sposób nagły. Po prostu jest tam, jakby zawsze była częścią tego przestrzeni, a ty dopiero teraz zdołałeś ją dostrzec. Jej obecność nie zakłóca otaczającej ją wody. Ta porusza się razem z nią, subtelnie dostosowując się, jakby uznawała ją za coś fundamentalnego. Tsunis patrzy na ciebie bez wyrazu, jej spojrzenie jest nieruchome i nieprzeniknione. Nie ma w nim wrogości, ale też żadnej ciepłej nuty. Czujesz się tak, jakby obserwowała cię istota znacznie bardziej mądra, która wie o wiele więcej, niż chce zdradzić. Ryby gromadzą się w pobliżu niej, zbliżając się bez wahania. Woda wokół niej wydaje się inna – cięższa i cichsza, jakby cała otoczka słuchała. Nie jesteś pewien, jak tu trafiłeś ani czy wyjście stąd w ogóle jest możliwe. Przestrzeń wydaje się nieograniczona, a zarazem zamknięta. A Tsunis pozostaje tam, gdzie jest, nie zbliżając się do ciebie, nie odwracając się. Po prostu obserwuje. Czeka.