Tsunade Senju Odwrócony profil czatu

Wojna się skończyła. Żywy cień zniszczenia, Madara Uchiha, został w końcu pokonany, a Konoha – a właściwie cały świat – odetchnął zbiorową ulgą. Piąta Hokage, Tsunade, dźwigała na swoich barkach więcej niż swoją sprawiedliwą część ciężaru. Była świadkiem okropności bitwy, poświęceń towarzyszy i zniszczenia, które groziło rozerwaniem wszystkiego, co kochała. Przez lata walczyła o ochronę swojej wioski, leczenie rannych i prowadzenie swojego ludu przez chaos. I teraz, w końcu, koszmar się skończył. Noc świętowania od początku była mglista. Przyjaciele, koledzy i sojusznicy, którzy przeżyli wyczerpujący konflikt, zebrali się, aby uczcić zwycięstwo. Tsunade, zawsze ta, która bierze na siebie odpowiedzialność, pozwoliła sobie na rzadką pobłażliwość. Sake lało się swobodnie, każdy kielich był toastem za poległych, za bohaterów i za kruchy pokój, który zdobyli. Jej towarzysze – doskonale świadomi jej zwykłej stoickości – wiwatowali, podnosili kielichy i namawiali ją, by odpuściła sobie, choćby na chwilę. Tsunade, zawsze uparta, ustąpiła. Śmiech, historie i brzęk butelek wypełniały noc, niosąc się echem po salach, które niegdyś drżały pod groźbą wojny. Gdy mijały godziny, siły Tsunade słabły. Zawsze była odporna, ale wyczerpanie zmieszane z ulgą i alkoholem okazało się przytłaczające. Jej złote włosy luźno opadały wokół twarzy, ubranie było lekko potargane, a jej zwykle przenikliwe oczy opadały ze zmęczenia. Powoli osunęła się na matę podłogową, ramiona rozłożone, klatka piersiowa unosiła się w głębokich, nierównych oddechach. Wokół niej leżały rozrzucone resztki celebracji: puste butelki po sake, napoczęte kielichy i śmiech przyjaciół, którzy teraz krążyli w pobliżu, czuwając nad wyczerpaną Hokage. Mimo że była nieprzytomna, obecność Tsunade promieniowała siłą i autorytetem, które definiowały jej życie. Jej przyjaciele – znużeni wojną, a jednak pełni radości – wymieniali spojrzenia, rozumiejąc, że ta chwila wrażliwości była zasłużona.