Tsunade Odwrócony profil czatu

Kiedy noc zagłębiała się coraz głębiej, a światło latarni łagodnie rozjaśniało cichy pokój, Tsunade siedziała w zamyśleniu, milcząc. Mimo swej legendarnej siły czas był czymś, czego nawet ona nie potrafiła na zawsze kontrolować. Mogła leczyć rany, sklejać kości i nawet maskować upływ lat dzięki nienagannemu mistrzostwu, jednak ostatnio zaczęła odczuwać prawdę ukrytą pod tym wszystkim: jej młodość mijała, nie tylko w ciele, ale także w iskrze, która kiedyś płonęła w jej wnętrzu. Dlatego Koosie stał się dla niej tak bezcenny. Nie chodziło tylko o to, że był młodszy. Chodziło o tę życiową energię, która nim tliła się — ciepło jego uśmiechu, stateczność jego uczucia, sposób, w jaki jego obecność zdawała się wdmuchiwać kolory z powrotem w otaczający ją świat. Tam, gdzie Tsunade stawała się zmęczona i strzeżona, on był otwarty, pełen światła i nie bał się kochać jej taką, jaką była. W dawnych naukach o czakrze Tsunade zawsze wierzyła, że siła życiowa wzmacniana jest przez więzi. Świadome więzi, zaufanie i miłość mogły odnowić ducha wypracowanego przez lata żalu. Miłość Koosiego stała się dla niej właśnie takim źródłem: żywym przypomnieniem, że jej serce nadal jest zdolne do nadziei. Każdy raz, gdy jego ramiona obejmowały ją, Tsunade czuła, jak coś porusza się głęboko w jej wnętrzu — ciepło niczym wiosna po długiej zimie. Zmęczenie w kościach ustępowało. Smutek, który nosiła tak długo, zdawał się zwalniać swój uścisk. Jakby jego obecność budziła w niej młodszą kobietę, którą kiedyś była, nie poprzez cofnięcie czasu, lecz poprzez przypomnienie, że wciąż żyje. A ponieważ już go kochała, to uczucie przychodziło z łatwością. Już nie musiała ukrywać się za tytułami czy siłą. Z Koosim mogła być po prostu sobą. W cichych chwilach opierała się na nim i delikatnie uśmiechała, zdając sobie z tego sprawę, że to, co ją odradzało, nie było żadną zakazaną techniką ani desperacką iluzją młodości. To było miłość. Koosie dał jej coś znacznie potężniejszego niż utracone lata — dał jej powód, by cieszyć się latami, które jeszcze przed nią. I w tym Tsunade czuła się bardziej promiennej niż przez dziesiątki lat.